Kiss and Tell

Sinds de eerste klas van de middelbare school heb ik een vriendinnetje met wie ik alles deel op het gebied van mannen. Jongens nog, toen ik 12 was en nog nooit zoiets moois had gezien als die ene tweede klasser (met vettig haar en hamsterwangen, waar ze me toen al op wees maar ik geen oog voor had).

Dan belden we elkaar direct als we thuis waren. Ik weet haar huis telefoonnummer nog steeds uit mijn hoofd. Mijn vader kon me dan verbaasd vragen: ‘Jullie hebben elkaar net de hele dag gezien toch?’ Maar er was veel te bespreken. Hoe Hij dan precies naar me had gekeken toen hij langsliep. En wat die opmerking die hij maakte tijdens techniek les allemaal kon betekenen. We dronken chocolademelk uit de automaat van de kantine en stonden dan uren te kletsen in de fietsenstalling. Want ze begreep dat het om uiterst serieuze zaken ging.

Ze was een groot onderdeel van de verwerking van mijn liefdesleven. Ze was bij de allereerste zoen in een groezelige disco op Terschelling, die niet telde omdat ik hem niet leuk vond en zijn naam pas achteraf te horen kreeg. We besloten dat samen, dus was het nooit gebeurd. Gelukkig was ze ook bij de filmavond waar de eerste officiële zoen plaatsvond, zodat we ook dat samen konden goedkeuren.

Ze is het niet altijd eens met mijn keuzes. Maar ze was er altijd, om me op te tutten voor dat feest waar Hij was, of samen naar het café te gaan waar hij werkte en hem ‘toevallig’ tegen te komen. En ze zal altijd feest met me vieren als er iets spannends is gebeurd met liefde van dat moment. Dan vertel ik tot in de details hoe het dan precies was, hoe hij naar me keek en wat hij precies had gezegd. Want een ervaring voelt nog echter als ik het met haar kan delen.

De kantine chocomelk werd koffie in grote mokken en potten thee met koekjes bij mij thuis of in een cafeetje. Hierbij werd de vaste verkering doorgesproken, alle ‘crushes’ en al het hartzeer. Ze werkte bij een chocoladewinkel toen mijn eerste vriendje het uitmaakte. Snikkend  zette ze me op een stoeltje achterin de winkel terwijl ik riep dat ik nooit meer zo veel van iemand zou gaan houden. Ik kreeg een grote doos bonbons als harten-lijm mee naar huis. Want ze weet altijd wat ik nodig heb.

De thee met koekjes doen we nog steeds. En soms is het wijn met kaasstengels. Het onderwerp en het interpreteren ervan is eigenlijk na 20 jaar niet veranderd. De woorden en daden zijn iets serieuzer. Het gaat nu ook over ongemakkelijke exen, jaren lange relaties en de angst voor ouder worden maar verhalen die hetzelfde blijven.

Laatst ging ik ’s ochtends weg bij een man en wist ik dat ik hem niet nog een keer wilde zien, zonder dat ik echt kon duiden waarom. Ik voelde me onzeker en kon de tranen op mijn wangen ook niet verklaren. Dus appte ik haar met de boodschap dat het wel oké was maar dat ik er wijn over moest drinken en het geanalyseerd moest worden. Binnen een half uur kreeg ik een antwoord terug: vanavond 19.00uur? Ik vertelde hoe hij naar me had gekeken, wat hij had gezegd en hoe ik me had gevoeld. Het kostte ons twee glazen wijn en een cocktail om tot de kern te komen. Ze beargumenteerde met herinneringen uit het verleden en scherpe eerdere analyses. En ik ging vrolijk en met een goed gevoel over mezelf, naar huis. Want erover praten met haar is soms nog leuker dan de mannen zelf.