Melodramatisch

Ik vind verdriet maar moeilijk. In een boekje over mindfulness las ik dat je verdriet moet toelaten alsof je een vriend begroet. Dat is leuk maar zo werkt het toch niet?  Van een vriend moet ik zelden huilen. Ik snap het wel, dat je vooral stil moet staan bij de emotie in plaats van er keihard van wegrennen (wat ik ook wel graag doe) omdat het je dan uiteindelijk toch wel inhaalt. Als je er de tijd en de rust voor neemt en vooral jezelf dat gunt en het toelaat, dan verdwijnt het ook weer. Alleen je moet wel dapper zijn omdat steeds weer aan te gaan, met jezelf. Want verdriet is vermoeiend. En als ik heel erg heb gehuild heb ik vooral zware ogen en hoofdpijn van al dat gejank. Soms zonder echt dat gevoel van ontlading.

Los van verdrietig zijn omdat er iets gebeurd is wat je overstuur maakt, heb ik ook wel eens verdriet zonder dat ik echt weet waarom. Een verdrietig gevoel, wat blijft hangen maar waar ik niet helemaal bij kan. Dat is al helemaal frustrerend. Wat me dan helpt is opschrijven wat ik precies voel. Soms ga ik tegen de bad rand aanzitten en, alsof het een golf hoog water is, laat ik het over me heen komen. Dan blijf ik zitten tot het over is. Daarna ga ik schrijven, soms in het wilde weg en vaak komen er dan wel kleine aanknopingspuntjes. En door het op te schrijven lijk ik het minder te hoeven herhalen in mijn hoofd. En als ik dan een keer een  zelfde bui heb, kan ik iets teruglezen en weten dat ik ook daar weer doorheen kwam.

En wat ik het liefste doe, en dit werkt bij mij oprecht, is een drama serie kijken. Zo een Amerikaanse, ziekenhuis series doen het altijd goed, waarin er elke aflevering wel een geliefd karakter in nood is. Er is spanning, er is verdriet en het komt ook altijd wel weer goed. Net als in het echte leven. Ik huil hard mee met alle verschrikkelijke dingen die er gebeuren en kan het verdriet voelen alsof het van mij is. Soms houdt de analogie wel op, want ik heb best wat dingen meegemaakt maar nog nooit met mijn tien vrienden een vliegtuigongeluk gehad waarbij de helft omkwam, of midden in een schietpartij gezeten. En doordat te zien kan ik mezelf ook wel wat minder zielig vinden. Ja ik vind het leven soms stom en dat mag ik best ook vinden. Maar ik ben toch blij dat ik vannacht lekker in mijn eigen bed slaap en niet dakloos ben nadat mijn gezin uitgemoord is. Om maar wat te noemen. 

Voor mij werkt het, en is het  een vorm van ontlading. Soms lijkt er iets mee los te komen. En ben ik daarna opgelucht. Soms begrijp ik ineens wat er in mijn eigen leven aan de hand is. En soms heb ik gewoon even lekker mee gehuild. Misschien is het problematisch, maar ach. Ik kan wel ergere manieren bedenken om met moeilijke gevoelens om te gaan.