Blind date

‘Heb je wel eens een blind date gehad?’ is een vraag die ik vaker krijg.  Onder een blind date schaarde ik vroeger iemand die je nog nooit had ontmoet maar met wie je bijvoorbeeld via een vriend of vriendin mee in contact was gekomen. Nu vind ik dat daten via een datingsite of app ook een blind date is.  Want ja je hebt een foto gezien, maar je hebt nog geen idee. Hoe iemand er uit ziet in beweging, wat de uitstraling is van iemand. Hoe iemand praat, ruikt en voelt. Ik zou de mannen die ik in mijn leven de knapste noem, misschien niet eens naar rechts hebben geswiped. Omdat het gaat om hun manier van doen, hoe hij me aankijkt als ik hem nerveus maak, hoe hij terugloopt naar mijn tafeltje en hoe hij zijn biertje vasthoudt. Daar kan ik heel veel aan zien. De eerste indruk is belangrijk, maar de mijne zit er vaak naast. En op een blind date ben ik vaak teveel bezig met hoe ik overkom om echt een inschatting over de ander te kunnen maken.

Ik maak geen goede eerste indruk op een blind date. Het is spannend, ik weet niet wat ik moet verwachten en ik ben niet op mijn best. Omdat ik niet goed functioneer als ik denk dat een ander mij beoordeelt. En omdat ik, hoewel ik nog niet weet wat ik van de ander vindt, wel wil dat hij mij compleet geweldig vind. En ja, dit heeft meestal het tegenovergestelde effect. Want ik vind mezelf op mijn leukst als ik niet nadenk over wat de ander mogelijk vind van wat ik doe. Als ik met mijn wijn gooi omdat ik zo enthousiast een verhaal vertel. Als ik over mijn werk praat en merk hoe ik begin te glunderen en te hard praat van enthousiasme. Als ik een net te lange knuffel geef of roep dat ik hem lief vind.   Ik vind mezelf niet op mijn leukst als ik vragen beantwoord als: wat doe je voor werk, wat doe je graag naast je werk en woon je al lang in Amsterdam. Over hobby’s praten vind ik nog geforceerder dan moeten lachen op een foto. En alles wat je in je vrije tijd doet is niet meer interessant als je het als hobby moet beschrijven. Ik lach krampachtig, dreun een riedeltje op en stel teveel vragen die lijken alsof ik een sollicitatie gesprek afneem.  Maar, het ligt niet altijd aan mij.

Laatst had ik een date met een jongen die er nog wel leuker uit zag op zijn foto toen hij op het terrasje zat. Rectificatie: hij zat naast het terrasje. Want hij gaf aan dat hij vond dat het er stonk naar rook en er werd te hard gepraat. En hij betaalde er wel voor. Zo opende hij het gesprek, ik stelde me voor.  Helaas viel het me meteen al op en kon ik het niet meer on-opmerken. Deze man had zo een verschrikkelijk saaie stem. Zijn stemgeluid, zijn intonatie, de monotone manier van praten, wat had deze man een saaie stem. Al had hij gepraat over zijn avonturen als secret agent of had hij een wijngaard gehad, ( hij zat ook nog in de marketing) ik zou altijd in slaap zijn gevallen. Ik kan je niet meer vertellen waar we het over hebben gehad, maar zijn eerste vraag ging over hobby’s. Ik doe normaal meestal beleefd wel twee drankjes, maar nu gingen we na 1 al aan het water. Want hij moest vroeg op. Toen ging ik de 7,80- afrekenen omdat hij drie keer had gezegd dat hij nooit wat buiten de deur ging drinken door de hoge prijzen. Bij de kassa keek de barman me meewarig aan, hij had ons het water gebracht en gaf me een kneepje in mijn schouder. ‘Was het niet leuk schat?’ vroeg hij. Ik keek naar hem en zei naar waarheid: ’Dit was het spannendste van mijn avond, dus dank je wel.’ Hij schonk me een lach die dat bevestigde.

Buiten zei mijn date met zijn fiets in de hand dat ik hem wel een tikkie mocht sturen.  Ik vroeg me af of ik geen dealtje met de barman kon sluiten. Als hij nou even de eerste paar minuten met mijn date in gesprek zou gaan voor de eerste indruk, zou dat mij toch veel kunnen besparen. Gewoon voor de eerste check: als de date dan naast het terras zou gaan zitten met een glas water en iedereen om hem heen slaapt, zou ik genoeg weten. En met mijn wijntje aan de bar kunnen gaan zitten.