Vandaag even niet

Vroeger vond ik het heerlijk om te praten over daten en mannen. En nog steeds is het een fantastisch gespreksonderwerp waar ik avonden met vriendinnen mee kan vullen en grappige teksten over kan schrijven. Maar het is ook beladen geworden. De vraag: ´hoe gaat het in de liefde´ of ´hoe is het met de mannen?´ probeer ik op feestjes angstvalliger te omzeilen dan tequila-shotjes. Dit komt omdat ik mezelf opleg hier een ´goed´ antwoord op te hebben. Ik vind dat er ontwikkeling in moet zitten en als ik dezelfde mensen weer zie zonder dat ik een nieuw verhaal heb kan ik daar echt van balen. Het voelt als iets wat ik voor elkaar moet krijgen. En iets wat mij niet aan het lukken is.

Dit bespreken, eerlijk bespreken, vind ik vaak verschrikkelijk lastig. Als ik het verdriet benoem dat hier soms bij gepaard gaat, willen mensen het oplossen. Dat is logisch en ook lief, want mensen willen niet dat ik verdrietig ben. Kan je dan niet: je opgeven voor een single reis, gaan speeddaten, naar deze of deze plek gaan, op een dating site, of nog 100 andere oplossingen? Soms kan ik het voelen als het ondersteunende gebaar wat het is. En soms voelt het als een bevestiging dat ik het dus niet goed doe. Veel oplossingen heb ik echt al wel geprobeerd, maar niet alles werkt voor mij. Liefde heeft niet één oplossing.

Zo vaak hoor ik: ‘Je kan ook alleen gelukkig zijn’, en ‘een relatie is ook niet alles.’ Dat klopt. Maar laat ik heel duidelijk zijn: ik kan mezelf gelukkig maken en daar ben ik heel dankbaar voor. Ik kan voor mezelf zorgen als ik boos, verdrietig of ziek ben en met mezelf successen vieren. En ik heb enorm lieve vrienden die me altijd zullen helpen als het mezelf even niet lukt. Op heel veel dagen is dat genoeg. Maar het missen is er ook. Zonder oplossing. Soms zal ik huilen omdat ik niet weer alleen in bed wil liggen. Of hunkeren naar iemand die me aantrekkelijk vindt. Niet vanuit een laag zelfbeeld of omdat ik die bevestiging nodig heb. Maar omdat elk mens dat soms wel even kan gebruiken.

En ik pretendeer zeker niet dat ik me in een relatie nooit eenzaam of rot zal voelen. Het idee dat ‘het gras altijd groener is aan de overkant’ en dat je als single een relatie wil en in een relatie soms single wil zijn, vind ik niet helemaal eerlijk. Het heeft vast allebei voordelen maar het is niet waar dat een single leven net zo fijn kan zijn als een leven met een relatie. Tenminste niet voor mij. Ik denk dat je als single misschien meer investeert in andere relaties om je heen en zo nog waardevollere vriendschappen kan opbouwen. Dat je met meer mensen gevoelens deelt dan alleen met een partner. Maar voor mij is er een belangrijk verschil. In een (goede) relatie heb je iemand die onvoorwaardelijk van je houdt. Extra, aanvullend op de vrienden en de familie die je al hebt. Als je single bent heb je dat niet in dezelfde vorm. En dat is gewoon stom. Dat mag ook gewoon stom zijn. En ik weet dat dit een moment is, er komt vanzelf wel weer ruimte om daten te zien als het avontuur wat het is en er weer vol van het genieten. Maar vandaag even niet.