Later als ik groter ben

Ik wist altijd dat ik moeder wilde worden. Ik zou gaan studeren, een leuke baan gaan doen en dan een kindje krijgen met de man waar ik van hield. Ik had er geen twijfel over dat dit ging gebeuren. In mijn hoofd zou ik eind 20 zijn, zo oud als mijn moeder was toen ze mij kreeg. Ik wilde vooral ook niet te lang wachten omdat het me zo bijzonder leek om moeder te zijn. Met de aanloop van 30 kwam het besef; wat als het niet zo gaat?

Nu ben ik 31, heb ik geen partner maar de wens om moeder te worden is er nog en wordt eerder sterker dan minder. Om mij heen lijkt iedereen bezig met stappen naar een toekomst met een gezin. Drie lieve vrienden van mij krijgen de komende maanden een kindje. Ik vind het fantastisch en magisch dat zij dit gaan meemaken.

En het gevoel wat er naast bestaat: waar ga ik naar toe, en past mijn droom nog wel in mijn toekomst? Mag ik ook moeder worden?

Mensen zeggen dan: daar heb je geen man voor nodig. Ik weet niet of dat zo is. Praktisch en technisch kan het zonder een vaste partner, als ik zelf gezond ben natuurlijk. Maar ik vind ergens dat een kind twee ouders verdient. Ben ik dan niet egoïstisch om een  kind te krijgen omdat ik dat zo graag wil? Ik ontzeg een kind wel een ouder en die liefde. Het onderwerp wordt steeds belangrijker in mijn leven en geeft me een kwetsbaar gevoel. Ik vind het moeilijk om erover te praten en te schrijven.

Het afgelopen jaar heb ik met een paar mensen, goeie vrienden en familie, dit durven delen. Met een zwaar hart en spanning in mijn keel, want wat als ze zouden zeggen dat het geen goed idee was? Dat kon ik nog niet helemaal aan. Het bangst was ik voor oordelen. Veel mensen hebben hier een eigen gevoel of ervaring bij en ik denk dat een oordeel dan onbedoeld kan gebeuren. Ook bij mij zelf. Ik wilde ook niet dat mensen zouden roepen dat het wel goed zou komen en dat ik ‘nog zeeën van tijd heb.’ Ik wilde het niet bagatelliseren.

Ik denk ook zeker dat ik een kindje zou kunnen opvoeden als alleenstaand ouder. En ik denk ook dat hel vele malen zwaarder is dan ik me nu kan voorstellen. Ik heb soms dagen dat ik voor mezelf zorgen lastig genoeg vindt. En het blijft een maatschappelijk idee dat je met zijn 2en bent als je een kind krijgt. Ik zie mezelf al alleen met een dikke buik door het leven sjokken, terwijl iedereen verondersteld dat ik het samen doe. Maar dat doe ik dan alleen.

Ze reageerden verschillend; mijn  ouders, mijn zusje, mijn vriendinnen. Maar er waren geen oordelen. En de boodschap was unaniem hetzelfde. Wat een mooi idee. Jij kan dit. Wij gaan je helpen. Ze boden me praktische-, emotionele- en mentale hulp. Een vriendin zei dat het haar heel bijzonder leek als ze mee mocht naar een echo. Een ander was elke vrijdag vrij en kon dan oppassen. En een derde benoemde dat haar vriend hem of haar zou willen leren voetballen. Mijn vader kon zonder moeite terug naar Amsterdam verhuizen gaf hij aan. Mijn moeder bood liefdevol haar steun en mijn zusje zoekt al kleertjes uit.

Het mooie was, dat ik blij werd als ik erover praatte. Emotioneel, soms, maar ontroerd en dankbaar. En hier had ik zin in. Als we het erover hadden zag ik ogen glimmen van de mensen om me heen en was er zoveel liefde. Voor mij en voor iemand die er nog niet eens was. Wat bijzonder. Ik zag ineens een toekomst voor me die ik wilde, waar ik me op zou kunnen verheugen. Zonder partner misschien, maar nooit alleen.