En ineens scheen de zon weer

We keken elkaar aan. Hij reedt op een blinkende zwarte fiets. Ik heb al dagen een slag in mijn wiel waardoor recht fietsen ook nuchter een uitdaging wordt. Ik was overvallen door een onaangekondigde hoosbui en tot al mijn tenen nat. Hij niet. Zijn haar glom in de zon, die stiekem tevoorschijn was gekomen en een blauwe lucht had meegenomen. Alsof de dreigende wolken en de venijnig harde druppels nooit waren gebeurd. Hij keek me aan. Ik glimlachte zo van; ‘Net regende het echt, en nu ben ik dus nat.’ Hij keek terug en leek met zijn zachte blik te zeggen: ‘Dat geeft niet. Ik geloof je. En hoop dat je snel opdroogt.’