We weten hoe het gaat

Mijn zusje gaf aan dat ze teveel eten wilde meenemen in verhouding met de lengte van de rit. Want vakantie is ook vakantie door een auto vol lekkers. Ze wilde iets voor de zoete trek en iets voor de hartige trek. Ik zuchtte. Jarenlange autoritten naar Frankrijk hadden met 1 ding geleerd. We weten hoe het gaat.

Uit economische overwegingen zullen we grote verpakkingen kopen van alles wat we ‘nodig hebben’ en zelf broodjes smeren. Het liefst wit brood met omelet omdat we dat altijd doen en dat als vakantie voelt. Eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo lekker. De tas met eten wordt zo groot dat deze nauwelijks aan het voeteneinde past en met een beetje mazzel is er ook nog een koeltas nodig. Na een uurtje rijden nemen we een pakje sultana of een cakeje dat aan het plastic zakje plakt, bij de thermoskan koffie. Ik vind dat ik budgettair goed bezig ben. De appels eten we niet want ‘dat is toch niet zo handig in de auto’.  Tijdens het tanken hebben we toch even zin in iets warms en zien de ´verse´ panini’s er ineens appetijtelijk uit. (Dat zijn ze niet. Dat zijn ze nooit). 

We zullen veel over hebben, want na 1 pak hartige crackers zijn we er al. En zo denken we; wie wat bewaart heeft wat. Dit eten we later wel op. Met de hartige crackers kunnen we borrelen en we hebben morgen geen ontbijt meer nodig. Ik voel altijd een opwinding dat ik hierop geld ga besparen. Dat wij geen mensen zijn die het dure hotel-ontbijt eten en zelf genieten van cakejes en broodjes ei als ontbijt. Het klinkt altijd als een goed idee.

Terwijl ik het dus weeeeet. Ik heb helemaal geen zin in die broodjes ei. Als ze niet opgaan in de auto, gaan ze nooit op. In een hotel in een mooie stad denk ik nooit: weet je waar ik nu zin in heb? Een klef broodje ei. Op de weg naar het hotel zien we vast een goede plek om te ontbijten, met verse lokale broodjes en koffie. Ondertussen zijn de appels gebutst, de omeletjes en het brood één geworden en de sultana’s verkruimeld. We proberen het nog een dag uit te stellen maar het onvermijdelijke zal gebeuren:

De broodjes belanden zielig in het te kleine afvalbakje naast het bed. Weken later zullen we nog snoepjes in de auto vinden. Je raadt het al, aan elkaar geplakt. Gelukkig weet ik dit dus allemaal al. Je zou zeggen: onthoud dit wanneer je weer weg gaat. Maar ja he, het is vakantie. En voor een echt vakantie gevoel… Voor ik het weet liggen er dus weer casino brood en eieren in mijn mandje. En sultana’s, hartige crackers, en van die cakejes die tegen het papiertje aan plakken. En snoepjes.