Het komt in drieën

Dat zeggen ze. Maak daar maar vier van.

Net voor de vakantie ging mijn vertrouwde fiets kapot op de Amsterdamse manier; er was tegen het achterwiel aan getrapt.  Zodanig dat er vier spaken stuk waren en de slag erin voor een behoorlijke fiets uitdaging zorgde. Het vervangen van de achterband kostte 70 euro en aangezien de ketting slap hing en mijn beugelslotje verroest was, besloot ik dat het tijd was afscheid te nemen. Ik hoopte de overgangsperiode soepel te kunnen laten verlopen en gebruikte hem nog even. Dit lukte alleen door het beugelslotje open te laten met de sleutel erin, omdat het open maken van dit slot steeds moeilijker en frustrerender werd. Dit werkte een paar dagen. En toen op een ochtend was het sleuteltje weg, en het slot dicht.. Dus nu staat hij nog voor de deur, maar ik kan hem niet gebruiken.

Met Bram, de Suzuki Swift, waren we op vakantie. Hij deed het fantastisch, al had hij wat moeite met de Duitse heuvels. Een vrachtwagen inhalen op de snelweg was er niet meer bij en vanaf stilstaand een berg op was even sputteren en brommen. Maar hij bracht ons veilige kilometers en ik was trots op hem. Over de grens bij Limburg op de terugweg reedt achter mij een man waarvan ik dacht dat hij aan het seinen was. Ik had ingevoegd en het leek alsof hij dat niet op prijs had gesteld. Bij de parkeerplaats voor een La Place waar wij wat gingen drinken kwam de man naar me toe en klopte op mijn raam. Ik kreeg een hartverzakking. Maar hij wilde alleen even komen vertellen dat mijn linker remlicht kapot was. Nu heb ik laatst mijn oliepeil gecheckt en weet ik sinds kort waar de reserveband en krik liggen, dus ik vind dat ik dit wel zelf kan. Ik heb lichtjes gevonden en het boekje. Ik moet het alleen op een moment doen dat ik tijd heb en niet gefrustreerd tijdens een werkpauze. Dus hij staat nu voor de deur, maar ik kan hem niet gebruiken.  

In de escapades rond de fiets had ik gelukkig nog mijn vouwfiets. Dus zeulde ik deze 19 kilo alle trappen af en riep weer naar mijn zusje hoe handig de fiets was. Ik had hem 3 keer gebruikt. Terwijl we aan het fietsen waren keek ze me meewarig aan. ‘Nik, volgens mij is je achterband lek.’  Ik ontkende in alle talen: hij was gewoon wat zachter, het was ook een ander soort fiets hé, met andere banden. Kijk, de voorband was ook zacht dus dit hoort gewoon. Het kan toch niet dat hij door boven stil te staan leeg is geraakt?.. Enfin, ik heb hem opgepompt maar gebruik de vouwfiets toch liever niet dagelijks. Omdat hij niet onder de hoedenplank van de auto past en te nieuw aandoet om voor de deur vast te zetten, draag ik hem dan helemaal naar boven. En daar heb ik een verrekte schouder en blauwe plekken van. Hij is echt nog steeds handig.

Gelukkig zou mijn nieuwe fiets gisteren tussen 08.00 en 18.00uur bezorgd worden. Ik werkte de hele dag thuis en was alleen tussen 10.30 en 11.30 de deur uit. We hoeven niet te raden hoe laat die fiets kwam. Ik was mogelijk naïef geweest toen ik dacht dat ik een complete fiets zou krijgen. Mijn zusje deed open en er stond er een gigantische doos voor de deur met daarin allemaal losse stukken. In de stromende regen heeft ze geprobeerd het ding enigszins in elkaar te zetten, want zo kon hij voor de deur niet vast en het gigantische pakket naar boven slepen was ook geen optie. Ze had hem bijna in elkaar, alleen het stuur heeft de nodige uitdagingen. Oftewel: het is ons tot nu toe niet gelukt. We moeten  er een keer rustig naar kijken en niet gefrustreerd tijdens een werkpauze. Dus hij staat nu stuurloos voor de deur en ik kan hem niet gebruiken.