In april 2024 had ik al een paar belangrijke stappen gezet. Ik stond op de wachtlijst voor een intake bij een kliniek en kon langzaam toewerken naar de vraag HOE ik dit ging doen. Ook deze beslissing bestond weer uit een aantal kleine beslissingen en nog meer vragen. Als ik er nu aan dacht kon ik me heel overspoelt voelen. Mensen met wie ik hier over sprak hadden meningen, ervaringen en zelf was ik wiebelig. Ik kon de ene dag heel sterk voelen dat ik op zoek wilde naar een bekende donor en het volgende moment op een internationale donor site zitten. Ik voelde dat ik het al moest weten en ook dat ik er even echt de ruimte niet voor had.
Op dit moment was ik net verhuisd met mijn zus naar Amsterdam Noord en zat al mijn spaargeld in nieuwe meubels, de vloer en verf. We hadden in rap tempo samen met een groep lieve vrienden en familie alles gesausd, geverfd, en van laminaat voorzien. Toen na een maand het meeste uit dozen was en we bedden en kasten in elkaar hadden gezet, was er even hersteltijd nodig. Het huis was mega fijn, een nieuwbouwwoning op de eerste verdieping met een reuze balkon en mooie lichte kamers. Een heerlijke keuken waar nog niet eerder op was gekookt. We hadden een berging voor ons kerstdorp en mijn autootje Kees stond lekker droog en veilig op zijn eigen garage plek. Maar hiermee gingen de vaste lasten ook flink omhoog en mijn geld was dus op….
Als ik keek naar de kosten van behandelingen of internationaal donor sperma duizelde me dat en wist ik niet hoe ik het moest gaan doen. En doordat mijn zus en ik net weer in een nieuw huis samen woonden voelde het perspectief van een eigen huis met een kindje weer veel verder weg. Daarbij merkte ik ook dat ik minder energie kreeg in mijn werk en na de verhuizing nog steeds elke kans aangreep voor een vrije dag of een uurtje eerder stoppen. Dat was nieuw voor mij en ik wist dat ik uiteindelijk iets met dit gevoel moest gaan doen.
Dus het was mij duidelijk dat ik mijn randvoorwaarden moest regelen en een tijdspad moest maken maar ook dat ik even moest vertragen. Dat het nodig was om er even NIET mee bezig te zijn. Tijdens een gesprek met mijn zus en een vriendin ontstond het Fuck-it jaar. Dit was de periode dat ik niet dagelijks met mijn plannen bezig hoefde te zijn. Dat ik in tegenstelling tot mijn zwangere vriendinnen nog alles mocht eten waar ik zin in had. Dat ik nog mocht drinken! Dat er tijd was voor een extra lange vakantie, ik spontaan tripjes kon maken en dat ik nu nog alleen voor mijzelf verantwoordelijk was. We brainstormden plannen voor het jaar en er ontstond een lijst. Het was een leuk excuus om na te denken over de dingen die ik altijd al wilde doen (een tattoo laten zetten) of niet zeker wist of ik dit wilde (skydiven). Er ontstond ruimte en zin.
Eigenlijk was dit wel een goed moment om weer een beetje te gaan daten zonder druk dat dit de vader van mijn kinderen moest worden. Hoe zag mijn ideale vakantie er uit? Was er nog een cursus die ik kon doen, een skill die ik altijd een keer had willen leren? Vrienden wilden graag mee met activiteiten of hadden leuke aanvullingen en zo vulde de lijst zich: op een nieuwe dating app gaan, een wijnproeverij doen en een nachtje in mijn eentje naar een hotel. Een saunadag, een duikvakantie, een lijste met hele lekkere restaurants. Een nachtje kamperen, een weekendje naar Texel, een kaasproeverij (met toevallig ook wijn).
En met mijn zus die tattoo laten zetten.
Mijn kinderwens 
Plaats een reactie