Tijdens het uitzoeken van de verschillende mogelijkheden van een zwangerschap met een donor en de optie om via een online spermabank een donor te kiezen, kwam er een zorg bij. Dit was echt heel duur. En al konden de behandelingen worden vergoed vanuit een subsidie, gaf de kliniek aan dat het goed was te rekenen op ongeveer €10.000 tijdens zo een traject. Natuurlijk wist ik dat het wel iets ging kosten. Maar sinds we in ons nieuwe huis woonden en de vaste lasten flink omhoog waren gegaan, lukt het niet goed meer om te sparen. Elke keer dat ik sprak over mijn plannen hoorde ik een klein stemmetje; hoe realistisch is dit nu eigenlijk? Je woont in een duur appartement met je zus, je kan nu helemaal geen geld sparen, en als je zwanger bent, komen er vanaf dan alleen maar kosten bij! Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest. Geld en een goede baan voelde wel als een belangrijke randvoorwaarde. Voor de toekomst maar ook voor de voorbereidingen op dit traject.
Ik werkte al ruim 13 jaar bij dezelfde organisatie en inmiddels 6 jaar in deze functie. Dit was fijn en comfortabel. Maar ik voelde ook steeds meer dat irritaties die ik vroeger had nu groter werden en ik dit minder goed kon loslaten. Dat ik elk excuus aangreep om een dag vrij te nemen of een uurtje eerder te stoppen, waarbij ik normaal juist veel te veel deed. En daar kwam nu het geld bij. Ik had een fijne leidinggevende met wie ik vaker het gesprek had gevoerd over loonsverhoging maar er was niet veel ruimte. Ik wist dat ik meer kon verdienen; toen ik gestart was met mijn werk mocht ik in mijn handjes knijpen met zo een baan en was ik laag ingeschaald. Steeds een periodiek omhoog klinkt dan goed maar de huur gaat jaarlijks met ongeveer hetzelfde omhoog. Daardoor voelde ik ergens wel dat het goed zou zijn om naar ander werk te gaan zoeken maar angst blokkeerde elke stap in deze richting.
En het voelde niet als het goede moment. Zoals mijn manager zei; ‘Wil je niet liever even wachten, starten met je behandelingen en dat doen in je vertrouwde omgeving van je collega’s en dan rustig verder kijken?’
Ja voelde ik, dat wil ik!
Ik was net een paar maanden verhuisd en bezig met de plannen voor een kind. Nu nog een life event toevoegen… Ik wilde niet weer alles ontwrichten.
Maar een nieuwe baan als ik net een kind zou hebben? Wanneer zou de timing dan wel goed zijn?
Ik besloot een mini stapje te nemen.
Ik had een collega leren kennen uit dezelfde sector bij een andere organisatie en ik mocht haar graag. Ik besloot haar te bellen. Puur om even te horen hoe ze haar werk ervoer, hoe haar werkpraktijk was en hoe het met salaris zat. Het was een erg fijn gesprek waarin ze dingen noemde die me aanspraken; alles in Amsterdam, op fiets afstand van mijn huis. Ze vertelde gepassioneerd over de collega’s en de bewoners en ze gaf aan dat de functie een salaris schaal hoger zat en als ik wat kon onderhandelen, ik echt een stuk meer zou verdienen. En zoals ze zei; ‘Wij zouden je echt heel graag willen hebben en je verdient het om meer te verdienen’. Er was op dit moment een vacature die heel passend leek. Dit was toevallig samen met haar op een locatie, wat betekende dat ik samen zou werken met iemand die ik kende, fijn vond en veel van kon leren.
Ineens werd het concreet en ik schrok. Ik hoorde mezelf zeggen: Ik kan echt niet zomaar weg. In elk geval niet voor oktober. Weg? Ik wilde helemaal niet weg daar. En dat kon ik ook niet.
Toch?
Mijn kinderwens 
Plaats een reactie