15. Randvoorwaarden 2

Mijn nieuwe collega had gezegd: ‘Als ik weet dat jij op deze plek komt, dan wacht ik daar met liefde op. Ook als dat een paar maanden duurt. Denk er rustig over na. En je gaat in elk geval wel een brief schrijven toch?’
Ja. Een brief. Dat wilde ik wel doen. Nog een stapje. Maar zeker geen definitieve beslissing.
Een brief kon ik wel schrijven. En ik moest nog iets met mijn CV. De laatste aanpassingen kwamen uit 2017.
Ik maakte een nieuwe mooie foto en duikelde al mijn cursussen en certificaten op van de afgelopen 7 jaar.
Ik schreef een brief waar ik achter stond. Binnen een paar dagen werd ik enthousiast gebeld door een manager. Dat ze van mijn collega had gehoord dat ze me moest spreken en dat graag zo snel mogelijk wilde.
Het gesprek was een week later en toen had ik ineens een nieuwe baan. Er werd online een arbeidsvoorwaarden gesprek gepland en ik wist dat dit een belangrijk moment was.

Ik had eigenlijk nooit onderhandeld. Maar omdat dit voor mij een reden was om naar een ander bedrijf te gaan moest het er nu van komen. Ik had goed in mijn hoofd wat ik nodig had om te kunnen sparen. Voor het traject maar juist ook voor het hopelijke resultaat erna. Zodat ik niet alleen de basis spullen bij de kringloop zou kunnen kopen maar ook een mooie nieuwe kinderwagen. Dat mijn kind jarenlang, met elke maat, Nijntje slofjes had. En een echt mooi kinderfietsje, in een glimmende kleur, met een mandje en kralen in de spaken. Ik had een foto van mezelf toen ik vier was in Amsterdam, trots op een mooie fiets. Die foto zette ik naast mijn laptop.

Met vriendinnen had ik mijn onderhandelingen besproken en geoefend. Ik had tips gekregen, van het doen van een powerpose voor ik het gesprek in ging tot concreet uitschrijven wat ik wilde en vanaf waar ik tevreden zou zijn. Ik had op post-its rond mijn laptop bemoedigingen opgeschreven; ‘Je kan dit’ en ‘je verdient het om meer te verdienen’ en  ‘het duurt max 30 minuten en daarna koffie’. Ik had voor geluk mijn konijnensloffen aangedaan, al waren die erg warm in juni.
Toen het gesprek over de salariëring ging gaf ze aan in welke schaal en trede ik zou komen, kijkend naar mijn vorige salaris en de standaard verhoging. Trede 5. Zo ging dit altijd gaf ze aan en ze wilde al weer verder naar het volgende punt. Ik keek naar mijn briefjes: ‘Je gaat niet lager dan 7’.   
´Ik was wel van een andere trede uitgegaan’ zei ik. Met een hogere stem dan normaal maar dat wist zij niet.
Ik gaf aan dat als er naar dienstjaren werd gekeken ik naar trede 6 moest, niet trede 5. Er kwam er eentje bij.
Ze wilde weer doorgaan. Ik pakte terug.
Zweet voeten in mijn konijnen pantoffels.
Ze gaf aan dat het niet gebruikelijk was om hoger in te schalen, en dat ze er vanuit ging dat ik nu wel tevreden zou zijn. Ik keek naar mijn foto. Doe het voor het fietsje.
Ik benoemde dat ik toch de verwachting had hoger ingeschaald te worden, de CGT opleiding die ik nu bijna had afgerond. Zij gaf aan dat dit mooi was maar dat ze niet zeker wist of ik dit volledig zou in zetten in deze functie. Ik gaf terug dat dit in mijn sollicitatie wel als meerwaarde werd gezien. Niet lager dan trede 6.
Ze twijfelde en keek moeilijk.
Ik wilde bijna toegeven maar hoorde een vriendin in mijn hoofd; ‘Laat maar een stilte vallen. Je kan ook altijd zeggen dat je er nog over na moet denken.’
‘Akkoord’ zei ze. Trede 7.
Daarna kon ik weer ademhalen. Ik was heel erg blij. En trots. Ik deed wat nodig was voor de toekomst.
Toen heb ik hard gehuild en koffie gezet. En een half uurtje naar Nijntje slofjes en kinderfietsjes gekeken.