16. Parallele werelden

Elke dag een keuze

Ga ik nu uit bed of nog even lezen? Ga ik mijn haar wassen of doe ik dat morgen? Welke broek doe ik aan? Wat zal ik ontbijten? Voordat ik de deur uit ben naar mijn werk heb ik denk ik al 20 keuzes gemaakt. Elke dag bestaat uit zoveel micro beslissingsmomenten dat ik vaak niet eens door heb dat ik een keuze maak. Gelukkig zijn het geen heftige beslissingen en bepaalt het niet de rest van mijn leven of dat van een ander. Bij de verkeerde broek heb ik het mogelijk een beetje koud en als ik een te licht ontbijt kies, moet ik wat eerder lunchen.

Ook het ‘in mijn eentje een kind’ proces bestaat uit heel veel keuzes. Maar die voelen allemaal HEEL belangrijk. Omdat het dus wel om mijn leven en dat van een ander gaat. Bij elke nieuwe keuze ontvouwt zich weer een nieuw beslissingsmoment. Wil ik een kind zonder partner? Als een beslissing is gemaakt; Gefeliciteerd! Je bent door naar het volgende level. Nieuwe vragen, nieuwe dingen om te beslissen.
Op welke leeftijd ga ik starten? En HOE ga ik dit doen?

Op dit moment komen mijn Vissen- eigenschappen dagdromen en fantaseren goed van pas want ik zie de verschillende scenario’s dan volledig voor me en dat helpt me. Soms met wat ik wil of met wat ik niet wil.

Bij de HOE vraag, zag ik een paar parallelle werelden. Er was de Nikkita die koos voor een co-ouderschap met een man of een stel die ze ontmoet had via een Kinderwens platform. Deze Nikkita had eigenlijk alles; een fantastisch kind, de leuke baan, en nog tijd om de GZ opleiding te gaan doen. Omdat het kind een paar dagen in de week niet bij haar was kon ze in een kinderloos weekend lekker weg met vrienden, en op vaste avonden sporten en avondjes uit eten. Er hoefde niks gelaten, want alles kon nog. Maar deze Nikkita vond het wel lastig allemaal. Als het kind naar de vader was, voelde ze gemis en het idee dat haar kind bij andere mensen was, waarbij ze ook niet wist hoe dit dat allemaal ging, was eigenlijk helemaal niet zo fijn.  En omdat alles eigenlijk nog kon verwachtte ze wel erg veel van zichzelf. Het beslissingen maken met een ander was ook moeilijk, ze wist namelijk best goed wat zij wilde voor het kind en compromissen maken viel haar lastig.

In een parallele wereld was er de Nikkita die alleenstaand moeder was. Ze was soms best een beetje aan het ploeteren om alle ballen in de lucht te houden; een kindje, een huishouden, een baan en goede zelfzorg. Soms deed ze dingen om het makkelijker te maken, de boodschappen laten bezorgen, iemand die af en toe voor haar schoonmaakte. En ik zag een vrolijk, rommelig huis met veel gezelligheid. Andere kinderen van vrienden waar ze samen leuke dingen mee gingen doen. Ik zag rustige avondjes met een baby op de bank en een tevreden gevoel. Ik zag hoe ze vermoeid eruit moest omdat haar kind niet doorsliep, maar ook hoe duidelijk het was dat zij dit deed. Ik zag hoe ze trots de foto´s deelde op haar werk en haar vader uitlegde waar alle spullen lagen, terwijl hij vaak genoeg oppaste om dit te weten.

De werelden waren soms wat kleuriger, soms wat grijzer. Een beetje vaag of haarscherp. Maar het hielp me wel. Om het voor me te zien, om te voelen wat er gebeurde als ik naar het plaatje keek. En dan iets te beslissen. Gefeliciteerd, je bent door naar het volgende level.