20. Gevoelens

Het kon de afgelopen jaren voelen als een lang mentaal proces waarbij een volgende stap soms lang duurde. En aan de andere kant voelde het alsof elk gesprek, elk denkproces en de bewuste pauzes van het denken, allemaal een essentieel onderdeel waren van het grotere geheel. Ook processen die hier naast liepen en niet zo veel te maken leken te hebben met een beslissing of een volgende stap, waren belangrijk om te komen waar ik wilde zijn. Voor mij was een van deze dingen om te oefenen ´wat meer bij mijn gevoel´ te komen.

Binnen mijn werk ben ik dagelijks met gevoelens, van anderen, bezig. En zelf ben ik heel erg goed in het praten over mijn gevoel. Ik kan een lastig gevoel benoemen, omschrijven en uitleggen aan een ander.  Zo goed, dat ik mezelf en anderen er steeds weer van kan overtuigen dat ik ´heel goed met mijn gevoel bezig ben´. Toch blijkt dat iets anders dan het ook echt ´voelen´.  Het zitten met een gevoel, het even als een stortvloed laten komen en het niet willen oplossen. Door te rationaliseren, benoemen en dus te bedenken wat ik er vervolgens mee kan doen, voel ik een soort grip en controle, maar uiteindelijk is het gevoel daarmee nog niet gevoeld. Ik ga graag doelgericht met gevoelens aan de slag. OK, wat is dit gevoel, waar komt het vandaan, en wanneer het oncomfortabel is, hoe gaat het weer weg? En hoe kunnen we zorgen dat het niet meer terug komt? Een begin, een eind en een oplossing.
En daarmee geef ik mezelf de boodschap: je gevoel mag er zijn als je het kan verklaren. Als je weet wat het is. En dat werkt dus niet zo goed meer. Wat hier een beetje bij hoort is dat ik het enorm ingewikkeld vind om tegenstrijdige gevoelens tegelijk te ervaren.

Dat ik enorm kan genieten van mijn werk en soms dagen heb dat ik met lood in mijn schoenen op de fiets stap. Dat ik heel graag een kindje wil en tegelijkertijd wil dat alles hetzelfde blijft omdat ik zo hou van alles in mijn leven nu. Dat ik heel graag veel mensen zie maar op de dag van een feestje het allerliefste alleen ben. Dat ik van iets kan balen en genieten tegelijkertijd. Veilig kan zijn en me bang kan voelen. Van iemand houden en iemand even niet willen zien.

Wat voor mij hierin veel heeft gedaan zijn sessies bij een haptonoom. Kort door de bocht is een haptonoom een alternatieve therapie die gericht is op het gevoel en lichaam en de signalen die je lichaam je geeft.
Met haar ging ik dus aan de slag met ‘gevoelens er laten zijn’. Dingen kwamen op, en ik oefende dan om dit te laten zijn zonder te verklaren. Dit had wat training nodig en mijn haptonoom kreeg veel irritatie haar kant op als ze vroeg wat ik voelde en aangaf dat ik het verder niet uit hoefde te leggen. Boos riep ik dan; ‘maar ik weet niet waarom dit er is, dus ik wil het helemaal niet voelen!’ Of een mokkig: ‘Ik weet wel wat ik voel maar niet waar het vandaan komt dus ik wil het er niet over hebben.’ En vooral, dacht ik elke keer:  ‘Het is helemaal geen logisch gevoel!’

Ook de niet logische gevoelens waren er. En die zijn er nog, dat schijnt toch een eigenschap te zijn van gevoel. En soms loopt dat allemaal door elkaar. Ik voel me sterk en capabel en soms volledig onthand en kwetsbaar. Ik ben gelukkig alleen en ook wel eens enorm eenzaam. Ik heb zin in alle nieuwe dingen en wil ook met mijn hoofd onder de dekens Harry Potter lezen en nergens meer een stap in zetten. Dat is ok, dat zal blijven.
Ik mag dit gewoon blijven oefenen.

En als ik zo lekker door blijf gaan denk ik dat ik dit binnen een jaar wel volledig kan 😉.