Ik had drie donorprofielen uitgezocht en de tafel lag bezaaid met stiften en Nijntje post-its. Ik zat thuis aan tafel met vier goeie vriendinnen en mijn zus en we hadden lekker gegeten, een cocktail in onze hand en twee computers paraat. Dat was de setting van mijn ‘donorfeestje’. De vrouwen aan tafel kenden mij allemaal op een andere manier. Mijn twee beste vriendinnen vanaf de eerste klas op de middelbare school. Met wie ik sindsdien elke crush, potentiële nieuwe liefde en hartzeer had gedeeld. In de 25 jaar waren er maanden geweest dat we minder contact hadden en periodes dat het contact weer heel sterk was. Nu waren ze hier, een van de twee met een bescheiden zwangere buik. Mijn vriendin van de studie, met wie ik jaren had samengewoond en de vriendschap had opgebouwd dat we alles in ons hoofd konden delen en hier altijd steun en liefde voor terug kregen. De vriendin die ik van werk kende, met wie ik de meest complexe gezinnen had ondersteunt en met wie ik een kindervakantie week in 40 graden had overleefd. En dan mijn jongere zus, met wie ik nu in ons tweede huis samen woonde. We hadden samen de Corona periode overleeft in een klein, warm, zolder appartement; wij komen overal doorheen.
We pakten het systematisch aan, en iedereen schreef op post-its drie dingen waarvan ze dacht dat ik dit het allerbelangrijkste zou vinden in een donor. Op een andere post-it drie dingen die ik absoluut niet wilde en dan nog een post-it voor de ‘wildcards’; iets dat niet noodzakelijk was maar wel extra leuk als hij dit zou hebben. Het werd een pallet aan leuke, lieve, gevarieerde eigenschappen. Iedereen had het anders benaderd, de een iets meer vanuit wat me ook in een partner zou aantrekken, de ander meer met humor. Hij moest in elk geval zorgzaam over komen, een lieve brief hebben en ergens een passie voor hebben. Hij zou afvallen wanneer hij egoïstisch over kwam, niet avontuurlijk was of niet empathisch. En dan zou een leuke bonus zijn als hij geen andere kinderen zou hebben, erg goed Italiaans zou kunnen koken en niet een té fanatieke sporter zou zijn.
De drie profielen werden in teams doorgenomen. Elk profiel kreeg een kwartier. Terwijl ik drankjes stond te maken hoorde ik ze discussiëren; ‘Ja maar dit vind Nik helemaal niet belangrijk.’ ‘Oh nee, zijn favoriete auto is een Tesla. Minpunt.’
Mijn eigen selectie van tevoren was al een uitdaging geweest. Op de site zie je nog geen volwassenfoto’s maar er is een beschrijving van hoe de man eruit ziet met een referentie naar een bekend persoon. Ik had een van de drie het laagst op mijn lijstje, om de oppervlakkige reden dat hij werd vergeleken met acteur Cillian Murphy. Hier verschillen de meningen over maar voor mij heeft hij een enge uitstraling. Verder was het eigenlijk een heel passend profiel. In de mindmap die ik had gemaakt, was de Cilian Murphy vergelijking zijn enige minpunt, in een lijst met pluspunten. Dan stond er één voor mij het hoogst vanwege een hele lieve brief. Waar de meeste brieven iets afstandelijks hadden, was deze brief heel persoonlijk naar het kind gericht. Met alle dromen die hij hoopte voor het kind en eigenschappen die hij dacht dat het kind zou hebben. Ik had me een beetje vastgeklampt aan die brief en een romantisch idee van een kind dat een mooi doosje had met die brief erin. Dit was op mijn mindmap dan ook een van de enige positieve punten. Nu werd het profiel helemaal doorgenomen en merkte ik dat zijn antwoorden wel erg saai en nietszeggend waren. ‘Wat is je lievelingsboek?’ ‘Heb ik niet.’ ‘Wat is je engste ervaring?´ ´Nooit gehad.´ Hierdoor begon ik te twijfelen, maar ik had me zo zeker gevoeld over die brief.
Deze brief werd in de groep het onderwerp van een verhitte discussie waar iedereen een gepassioneerde mening over had.
Ik pakte bekers ijs erbij, we waren er nog lang niet over uit…
Mijn kinderwens 
Plaats een reactie