Terwijl mijn vriendinnen en zus de profielen van de donors in duo’s aan het doornemen waren, liep ik een beetje rond, maakte drankjes en luisterde mee met de gesprekken. Ik kende de profielen goed maar het leuke was dat ik nu hele andere dingen opmerkte door de ogen van mijn vriendinnen. De tweede donor gaf leuke en verassende antwoorden, bijvoorbeeld op de vraag wat zijn lievelingseten was. Zijn antwoord: ‘lasagne en hierbij is de verhouding van kaas tussen de lagen essentieel.’ Er klonk humor door in zijn antwoorden en alles kwam zorgvuldig over. Degene van de kliniek die hem beschreef was zo lovend over hem dat het leek alsof ze een beetje verliefd was.
De brieven werden voorgelezen door de donor en nu hoorde ik ze allemaal achter elkaar. De stem van mijn tweede favoriet klonk door de kamer en de brief kwam nu ineens heel anders bij me binnen. De stem, toon en tekst raakte me. Zijn brief was goed, met een uitleg waarom hij donor wilde worden, een lieve boodschap gericht aan de ouders en aan het kind. Het was een overwogen tekst en was vriendelijk maar met gepaste afstand. Eerst had ik dit als een nadeel gezien maar nu begon het als een voordeel te voelen.
Dit was waar de discussie van de derde donor over was gegaan. Hij had een hele persoonlijke, betrokken brief geschreven en ik had heel veel gevoel bij deze brief. Door mijn vriendinnen werd de brief heel verschillend geïnterpreteerd. Waar de een tranen in haar ogen had en het zo persoonlijk vond, merkte de ander droog op dat het voelde alsof AI dit had opgesteld. ´Een donor is geen vader figuur en deze brief is zo persoonlijk dat het voelt alsof hij dat zou willen zijn. Dat geeft een verkeerd beeld voor een kind.´ Dit was een mening die bij me bleef hangen. Want hier was ik het mee eens maar ik merkte ook dat ik het moeilijk vond. Ik gunde mijn kind iets persoonlijks van deze man, die een grote rol had gespeeld bij het ontstaan maar verder niet meer in het leven zou zijn. En aan de andere kant vond ik deze donor dus verder niet interessant, een kind zou niet veel meer leren over deze man aan de hand van dit profiel. Ik werd een beetje stil aan tafel, ergens wilde ik die brief niet loslaten. Dat beeld van een kindje dat een mooi doosje had, met zo een brief erin. En ergens voelde dit ook niet als wat ik wilde.
´Alles is goed´ zeiden mijn vriendinnen. ´Elk van de drie is een prima keuze.´ En toen zei een vriendin; ‘Maar dan schrijf je zelf toch een brief? Als je een lieve persoonlijke brief, speciaal voor dit kindje wil hebben, wat gekoesterd kan worden. Wie kan dat nou beter dan jij?’ Ik begon te huilen. Ze had helemaal gelijk. En ineens voelde het allemaal minder belangrijk. De donor, deze keuze, die zo levensbepalend voelde. Deze donor zou me op weg helpen en me de kans geven om dit te mogen doen. En ik zou mijn kind daarover vertellen. Maar in ons dagelijkse leven zou hij niet aanwezig zijn. Dit was belangrijk. Deze mensen hier aan tafel, die er wel zouden zijn.
En ik. Terwijl ik daar zat, met mijn ijs en al deze lieve vrouwen, voelde dat als een heleboel.
De dag erna ging ik op zoek naar een mooi kistje en briefpapier.
Mijn kinderwens 
Plaats een reactie