In april liep ik door het bos en probeerde alle tegenstrijdige gevoelens een beetje te ontwarren. Over ongeveer een week zou ik mogen beginnen met de eerste behandeling. Ik vond het spannend, en had er zin in. Wat had ik hier naar uit gekeken. En aan de andere kant; het ging me te snel. Had ik er wel ECHT goed over nagedacht? Wist ik wel echt zeker? Het voelde als onomkeerbaar. Ik merkte dat ik helemaal niet alle dingen had gedaan die ik me had voorgenomen in mijn Fuck-it maanden. Ineens was er een behoefte om in die laatste dagen heel veel te drinken, nog snel wat dates te scoren en iets wilds te doen, zoals uit een vliegtuig springen.
Ik dacht echt dat ik hier aan toe was, aan het echt beginnen, het zat per slot al jaren in mijn hoofd. Maar nu vroeg ik me dat toch af. Ik kon ook nog een cyclus wachten met een behandeling, stond ik mezelf toe. Maar dat wilde ik niet en dat was het niet. Het was meer een algemene angst voor een proces in gaan waarvan ik niet zou weten wat me dit zou brengen. En daar moest ik doorheen.
De afgelopen maanden waren ook snel gegaan. Alles was startklaar. De rietjes waren uit Denemarken naar de kliniek verzonden en werden hier opgeslagen. Ik had een startgesprek gehad bij de kliniek (5 minuten) waarin kort alles werd uitgelegd. Ik zou na elke drie pogingen weer een gesprek hebben met de dokter. Ik kreeg een echo vlak voor mijn ovulatie en dan zou ik met zelftesten de ovulatie bijhouden en bij een ‘smiley’ op de test meteen een afspraak bij de kliniek maken. Daar was het nu eigenlijk op wachten.
Het was druk geweest op werk deze periode en het voelde alsof ik geen tijd had gehad om deze fase even echt te voelen. Op dat moment had ik met mijn zus de mogelijkheid om een weekje op een kat te passen in een huis, midden in het bos. Eigenlijk voelde dat niet als een optie met door het werk, maar alles is een optie, juist soms als het niet zo voelt. Dus nam ik een paar extra dagen vrij.
Ik liep veel, in dat bos. En voelde al die dingen, de angst en de tegenstrijdige gevoelens. Ik liet alle enge gedachtes even aan het woord. De ‘moet ik nu niet juist blij zijn dat het bijna zo ver is?’. ‘Betekenen deze gevoelens dat ik twijfel, is dit een slecht teken?’ ‘Ben ik niet gestoord dat ik dit überhaupt overweeg?’ ‘Hoeveel kan ik uit Denemarken terugkrijgen als ik alles terugstuur?’ Het lukte me om geen actie aan deze paniek gedachtes te koppelen.
En ze gewoon maar even te laten, die dagen in dat bos. Sommige gedachtes liet ik daar achter. Anderen liften nog even met me mee. Ik kreeg hoofdpijn na een paar heftige huilbuien en was moeier dan toen ik aankwam. Maar het was goed en nodig.
We hebben die week nog een kleine lijst afgewerkt met ‘nu kan het nog’ dingen. Mijn zus stelde voor om samen een keer te blowen, dat hadden we nog nooit gedaan. We gingen spontaan uit eten en aten rauwe ham en veel rauwmelkse kaas. Ze maakte nog een keer haar heerlijke pasta carbonara voor me. We dronken écht lekkere wijn. Misschien was dit het laatste wijntje voor een jaar en misschien deden we dit volgende maand gewoon weer.
Mijn kinderwens 
Plaats een reactie