Ik ben zwanger. De eerste en tweede test lieten allebei hetzelfde zien maar ik bleef verwonderd.
Ik maakte een foto van het schermpje zodat ik, ook toen de uitslag na 24 uur verdwenen was, ik echt zeker wist dat er ‘Zwanger’ had gestaan.
Je kon nog niks zien. Ik voelde nog weinig. Was het dan echt mogelijk dat er iets in mijn buik aan het groeien was? Terwijl ik sliep, op de fiets zat, aan het werk was?
Ik had die zondag meteen mijn ouders en een paar goede vrienden gebeld. Het voelde ergens nog enorm kwetsbaar. Twee vriendinnen die ik sprak hadden zelf hun zwangerschap na 12 weken gedeeld. Ik zat op 12 dagen. Maar toch voelde dat goed en dat dit paste bij wat ik wilde.
Ik koos ervoor het nieuws te delen met de mensen met wie ik mijn behandeling ook had gedeeld. En wie ik ook om me heen wilde als het niet goed ging. Want er kon nog zoveel gebeuren.
Maar daar ging mijn hoofd gelukkig niet heen. Ik was nu zwanger. En ik zou heel goed voor mijn lijf blijven zorgen. En voor dat wat er nu, heel klein, in mijn buik aan het groeien was.
Op maandag moest ik ‘gewoon’ werken. Alsof sinds gister mijn leven niet volledig was veranderd. Het voelde een beetje als een rol spelen. Niet laten zien dat je anders bent, doe vooral gewoon! Een collega zag het meteen aan de blik in mijn ogen toen ze vroeg hoe het met me ging. En ik kon het niet laten om aan een andere betrokken collega te vragen of hij een geheimpje kon bewaren. Het was fijn en het gaf me de gelegenheid om soms op mijn werk even de misselijkheid en moeheid te delen of de spanning van een aankomende echo. En dan weer te doen alsof er niets was veranderd.
Het voelde als een andere manier om dit te doen. Dat zoveel mensen het al wisten vanaf het begin. En dat ik de meeste mensen had gebeld en het niet op een originele manier had verteld. Maar het was ook ontzettend fijn. Hoe al mijn mensen zo lief waren, zo blij en zich verheugde op dit grote avontuur, samen met mij. In de eerste week waren alle echo afspraken al vergeven. Ik kreeg elke dag wel een appje van iemand om te vragen hoe het met me ging. En dat was hoe ik het wilde.
Anders, zoals het hele proces anders was dan hoe ik het vroeger had gedacht.
Maar wel van mij, en van al die lieve mensen om me heen.
Mijn kinderwens 
Plaats een reactie