29. Tijdlijn

Het was een gekke gewaarwording dat iets waar ik jaren mee bezig was, naar toe werkte en wat mij maakte levens beslissingen rond een huis en werk te nemen, nu dan echt begonnen was.
Ik was redelijk planmatig te werk gegaan. Met een tijdlijn, to do´s en doelen. Het  voelde super fijn en gestructureerd om alles in een mindmap te zetten, met kleurtjes en doelen als afspraken bij de kliniek af te kunnen vinken. En het was ook uiteraard een vals gevoel van controle.

Globaal kon ik in elk geval beslissen wanneer ik zou starten met behandelingen maar vruchtbaarheid liet zich niet plannen. Dit had ik veel om me heen gezien en daardoor was dit duidelijk ingecalculeerd in mijn hoofd. Ik weet wanneer ik ‘start’ maar heb geen invloed op hoelang dit duurt. Mijn verwachting was dat dit ook echt nog een tijd kon gaan duren en ook dat het emotioneel zou zijn. Dus dat ik niet bij elke ovulatie een behandeling moest gaan doen, maar ook de tijd moest nemen om een teleurstelling te verwerken.
Ik was al bezig met de planning van mijn volgende behandelingen, één voor en één na de vakantie en met het idee dat ik moest gaan sparen voor een volgende ronde.

En toen was het ineens, de eerste poging raak. Dit doel was ‘bereikt’. 
Perfect volgens een uitgetekende planning en in mijn hoofd eigenlijk wel heel snel.
Het voelde alsof ik een shortcut had gemaakt en ergens vier levels omhoog was gegaan.

En het bracht weer een heel scala van nieuwe tijdlijnen, to do’s en doelen met zich mee. Terwijl dit alles nog aan het indalen was, pakte ik mijn kleurtjes weer uit de la. Ik schreef een eerste trimester uit met de belangrijkste dingen om te regelen.
Dat gaf weer even een beetje grip op het Hele Grote wat nu echt aan de hand was. En ondertussen bleef het hele idee volstrekt onwerkelijk.

Op de achtergrond was er af en toe een stemmetje dat zei dat ik er ook niet teveel van moest uitgaan dat dit allemaal goed zou gaan. Dat er nog zoveel mis kon gaan. Maar gek genoeg voelde ik dat niet. Ik had een soort vertrouwen wat me nieuw aanvoelde dat alles zou gaan zoals het zou moeten gaan. En mijn lijf leek goed te weten wat het moest doen. Ik begon misselijk te worden. Mijn eetlust nam af en ineens lustte ik geen groene thee meer. Niet eens een beetje, met een ander smaakje erbij. Ik moest er niets van hebben. Ook de groene ice tea die ik altijd zo lekker vond. Uit. Mijn. Buurt.

Er was enerzijds de rust dat ik nog maanden de tijd had, om te wennen, om plannen te maken. Dat ik nog niet alles hoefde te weten. Maar, ik wist ook hoe snel tijd kon gaan.
Ik plande de komende maand, met een nieuwe ‘zwangerschap’ stift, neutraal groen.  De eerste echo afspraak stond gepland. En zo gingen we verder.