‘Een garnaal heeft ook een hoofd.’ Dit was een uitdrukking die mijn oma vroeger gebruikte als mijn zus in de peuter leeftijd lekker aan het kwetteren was of een bijdehante opmerking maakte. Dit werd een vast gezegde in onze familie en hier moest ik aan denken na de eerste echo.
Want met zeven weken was dat hoe het eruit zag, als een klein garnaaltje. De arts wees op de zichtbare beweging; een kloppend hartje. Wat wonderlijk. Op de vorige echo van een aantal weken geleden had ik een rijpende eicel gezien en een lege baarmoeder. En nu, hoe klein ook, zat er echt iets in. Met een zichtbare golvende beweging, wat betekende dat het levend was.
Mijn zus en ik waren weer naar Leiderdorp gereden vanochtend, vijf weken na de inseminatie. En als alles vandaag goed was, voor de laatste keer. Ik was vroeg wakker geworden en voelde wel spanning. Ik had de laatste weken moeite gehad met de realisatie dat ik écht zwanger was. Misschien betekende dat wel dat het toch niet zo was? En zou het vandaag dan ‘echt’ voelen, zou ik het dan echt beseffen?
En toen zagen we dat, hele kleine, bewegende garnaaltje op de monitor. Ik voelde een enorme opluchting. Voor ik echt besefte waar ik naar keek, was het al weer voorbij. Ik werd gefeliciteerd en er werd op schrift bevestigd dat het een eenling zwangerschap was van nu 9mm. Zo klein nog, niet groter dan een nagel. En echt, zwart op wit, zwanger. Ik hoefde niet meer terug te komen naar Leiderdorp en ze vroegen of ik een geboortekaartje kon sturen. Dat was het dan. Binnen een kwartier stonden we weer buiten.
Alles was goed, ik had het met mijn eigen ogen gezien. Ik was blij, opgelucht. En het voelde nog steeds abstract.
Rationeel wist ik het, maar het voelde nog steeds niet ‘echt’.
Zou dat nog wel komen? Genoot ik hier wel genoeg van? Moest dit niet anders voelen?
We kochten een taartje en ik ging naar de HEMA. Ik had met mezelf afgesproken dat ik elke echo iets mocht kopen. Vandaag was het een takkie rompertje in de kleinste maat. Een bizar idee, dat hier een kindje in zou passen. En hoe enorm veel het nog moest groeien om daar te komen!
Ik deelde het nieuws met mijn vrienden en familie en las de mail van de dokter vaker na.
Ik deed de echo foto in een lijstje en zette het bij mijn bed. Vol verwondering bleef ik hier naar kijken.
Abstract of niet, dit was de eerste foto van mijn kindje. En net als dat dit garnaaltje nu de tijd mocht krijgen om uit te groeien tot een kindje, mochten ook mijn gevoelens langzaam verder groeien.
Mijn kinderwens 
Plaats een reactie