Ik heb absoluut niet met twaalf weken gewacht om mensen te vertellen dat ik zwanger was. De eerste weken heb ik het goed kunnen beperken tot mijn beste vrienden en familie en een paar directe collega’s.
Daarin hield ik vooral aan; ik zou het jou ook willen vertellen als het niet goed gaat binnen de zwangerschap. Maar al snel vertelde ik het toch vaker. Veel wisten van het traject waar ik in zat en als er rechtstreeks naar gevraagd werd wilde ik het ook graag vertellen. En soms al bij de vraag; ‘Hoe gaat het?’
Ten opzichte van mijn werk vond ik het wel belangrijk om te wachten tot de dertien weken echo zodat ik wat meer zekerheid had. Maar gedurende het eerste trimester bleek dit ook te lastig. Het verstoppen van pepermuntjes en stiekem grillworst eten is één ding, maar het omgaan met mijn lage energie en snakken naar een mini dutje op de werkdag is een ander ding. Ik probeerde wat rust in de dag te bouwen maar dat ging gewoon niet. Als aanspreekpunt voor vier locaties wat het appél te groot en voelde ik zelf te veel verantwoordelijkheid om telefoontjes te laten lopen.
Dus koos ik er toch voor dit eerder te vertellen, ook voor mijn jaar gesprek, wat ik toch een beetje spannend vond.
Maar dit was een enorme opluchting. Mijn leidinggevende reageerde heel fijn en samen met een collega werd er snel hulp, die al langere tijd gepland was, ingezet. Waardoor ik kon doorverwijzen naar collega’s, niet volledig alleen verantwoordelijk was en overdag een dutje kon doen of een extra uur kon thuis werken.
Dat was een game-changer. En het voelde makkelijker, om op mijn grenzen te letten nu het niet meer alleen mijn eigen grenzen waren. En wat ik deed niet alleen maar op mij effect had.
De timing om dit in mijn eigen team te vertellen was ook leuk. Ik kende mijn directe collega’s nog niet goed, van een paar maandelijkse vergaderingen, een training en twee borrels. We wisten vrij weinig van elkaar. Tijdens een team-etentje kwam er een rondje waarbij iedereen wat vertelde over hun partner, hoe ze elkaar hadden ontmoet, en wat ze het leukste en vervelendste vonden. Want iedereen aan tafel had een relatie. Op één collega na, die dan wel weer leuke datingverhalen had en dit ongemakkelijke gesprek was begonnen.
Normaal vind ik dit soort momenten heel oncomfortabel en is mijn tactiek om mijn wijn net te snel te drinken en vlak voor dat ik aan de beurt ben, extra lang naar de wc te gaan. Soms ging ik ervoor, maakte ik een grapje en vertelde een leuk verhaal over een ongemakkelijke date.
Maar nu voelde het anders. Ik had geen partner maar ik was wel aan een toekomst begonnen. Dus ik gaf met een klein grapje aan dat ik niemand had, ook niet aan het daten was en hier verder weinig over te melden had. Het voelde even ongemakkelijk en we gingen weer door.
Een week later vertelde ik in de teamvergadering dat ik zwanger was.
Als ze wilden weten hoe dat precies zat, wilde ik daar persoonlijk graag meer over vertellen.
Mijn kinderwens 
Plaats een reactie