Vroeger kon ik naar de wolken kijken en er allemaal dieren en vormen in zien. Ik verzon er hele verhalen bij. Nu neem ik daar geen tijd meer voor. De wolken zijn er en soms zijn ze net even mooier dan anders. Deze dagen waren ze prachtig. Dreigend donker, kondigden ze een regenbui aan. En... Lees verder →

In deze periode lijken haat, nijd en (voor)oordelen online en op televisie nauwelijks te vermijden.  En hoewel wij doorgaans graag kijken naar politieseries en detectives, met bloederige moorden en spannende cliffhangers, waren we nu toe aan iets anders. Zo kwamen we op een wedstrijd voor gigantische sculpturen van bloemen. In de serie strijden verschillende teams... Lees verder →

Zo lief, geen woorden nodig. Elke (maan)dag iets liefs

Hij zingt dat zij zich geen zorgen hoeft te maken. Dat hij haar zal beschermen tegen de storm die buiten aan het woeden is. Dat het goed komt omdat hij er is. Het is een lief liedje. Stel je voor dat iemand zoiets voor je schrijft; ik zou het wel weten. Het is een nummer... Lees verder →

Hij was ineens daar. Terwijl ik hulpeloos op de stoep stond bij het station van Haarlem. Overal om mij heen was fietspad en bussen en ik wist niet hoe ik er weg kwam. En ohja ik zat in de auto. Ik moest ergens een bordje hebben gemist. En nu was geen enkele richting een optie... Lees verder →

Van mijn werkgever kreeg ik vorige week een VR-bril in de post. Een virtuele vakantie, stond erbij. Het is een klein plastic brilletje, met een clip, zodat je hem op je smartphone kan klikken. Je krijgt dan een 4D beeld, waarin je rond kan draaien in het landschap wat je ziet. Er zijn kennelijk eindeloos... Lees verder →

Waar Moederdag vroeger om zelfgemaakte ‘praktische’ cadeautjes ging, is een doe-ding al jaren favoriet. Maar dat was dit jaar niet uit eten of naar de film. We hebben mama bij de Drive-Inn getrakteerd op een McFlurry en gedeelde nuggets. Daar kreeg ze van de Mac zelfs een Moederdag-cadeautje bij. We hebben hard gelachen om de... Lees verder →

Voor mijn verjaardag kreeg ik van een vriendin een zilveren armbandje met een klein eikeltje eraan.   Het kan een herfstig armbandje zijn en roept geen vragen op. Ze schreef er een enorm liefdevolle kaart bij, die de armband linkte aan mijn liefdesleven. Het armbandje was een herinnering dat er genoeg ‘eikels’ zijn, dat ik... Lees verder →

Een oudere bewoner van mijn werk heeft het moeilijk. Dat hij niet meer zomaar naar buiten kan om naar de pontjes te kijken of zijn vaste route te lopen begrijpt hij niet goed. En hij heeft het daardoor ‘donker in zijn hoofd.’ Hij is een man van buiten en van gewoontes. We waren aan het... Lees verder →

Hij gaf aan dat hij het lastig vond, deze periode. Helemaal geen werk meer maar tot iets komen thuis was ook niet makkelijk. En op mijn beurt voelde ik me weer machteloos; ik zie mijn papa natuurlijk het liefst gelukkig. Het was lekker weer en we gingen samen de tuin in. We hebben alle oude... Lees verder →

Jij en ik hebben het veel over kwetsbaarheid en jezelf durven zijn. Hoe we soms liever voor de veilige route gaan dan voor open en eerlijk en pijnlijk en breekbaar. We moedigen elkaar altijd aan. Om een lastig gesprek te voeren of een grens aan te geven. Om onze passies te volgen. We praten over... Lees verder →

Een paar weken geleden, toen dat nog kon, kochten zusje en ik een boekenkast. We hadden het zorgvuldig opgemeten en het moest passen. Content schoven we het pakket in mijn kleine auto en jawel, het ging allemaal net. Maar hij was wel flink zwaarder dan gedacht. In de garage was nog iemand die zich vergist... Lees verder →

We kennen elkaar van een korte intensieve samenwerking en weten eigenlijk weinig van de ander. Van zijn werk, relatie en woning zou ik je niet veel kunnen vertellen. Maar ik kan wel herkennen als hij er even doorheen zit en weet precies wat hij nodig heeft als hij gestrest is. Ik weet dat ik compleet... Lees verder →

Op mijn kamer van 6 m2 staat mijn bureautje tegen de klerenkast aan. Dit noemen wij dat nu ‘mijn kantoor'. Ik zit met een blauwfilterbril een verslag te lezen als de deur open gaat, mijn zusje een bakje met gesneden appel naast mijn laptop zet en weer verdwijnt. Het voelt een beetje alsof ik gevoerd... Lees verder →