Bloedend vallen en charmant opstaan

Al sinds mijn eerste verliefdheid vertel ik het, als ik iemand leuk vind. Ik vroeg verkering, zonder precies te weten wat het was. Nu, 25 jaar later, kan ik mijn liefde verkondigen aan mannen die niet hetzelfde voelen. Of iemand mee uit vragen omdat ik gewoon nieuwsgierig ben of er mogelijk iets kan zijn. Ik wil niet terugkijken en denken, wist hij het maar. Was hij het misschien? Ik wil geen spijt. En ik geloof dat mensen het nooit vervelend vinden om te horen dat je ze lief vind. Bij twijfel probeer ik. En daarbij kan ik vol op mijn gezicht vallen met mijn bek vol modder en zand. Want ook ik hoor graag hoe geweldig ik ben en niet: ‘Ik vind je een leuke meid maar ik moet aan mezelf werken’ of ‘Het ligt niet aan jou, maar dit is gewoon niet de goeie timing voor mij’ en ‘Jij bent echt super, maar dat andere meisje is gewoon… (leuker, liever, aantrekkelijker?)’ Dus dan ontsmet ik mijn wonden, verbind ze en ga verder met mijn leven.

Deze aanpak heeft voordelen. Ik voel geen gemiste kansen en weet in de meeste gevallen dat ik alles heb geprobeerd. Ik leer omgaan met afwijzing en kan het los zien van mij persoonlijk. Of nou ja, steeds beter. Een nadeel is dat sociale gebeurtenissen die niet spannend hoeven te zijn een extra dimensie van onzekerheid en ongemakkelijkheid met zich mee brengen. Omdat op een werkborrel dan die collega kon zijn, waar ooit iets mee was geweest. Omdat de man met wie ik het laatst seks had gehad mee ging op dat vrienden weekend. Omdat op een verjaardag van mijn vriendinnen er altijd wel een paar mannen lopen die ik ooit heb uitgevraagd of een raar moment mee heb gehad. En op dit soort gelegenheden is er altijd drank. En met elk drankje groeit de kans dat iemand deze historie ter sprake brengt. Dus ben ik geen voorstander meer van Ik-heb-nog-nooit-spelen, terwijl ik dat stiekem heel leuk vind. Ik vermijd bepaalde groepjes en onderwerpen en pak net mijn fiets voor dat de shotjes op tafel komen.

Want de wondjes zijn wel geheeld maar ik zie de littekens nog wel. En ik wil niet dat hij me vangt voor dat gesprek. Dat onvermijdelijke gesprek. Waarin hij verteld dat hij zichzelf heeft gevonden door iemand anders. Dat het wel de timing bleek te zijn maar niet met mij. En dat hij nu samen woont met die vrouw waar hij toen voor ging (die ene, die leuker, liever, aantrekkelijker was).  Ik hoor mezelf dan zeggen hoe facking fantastisch mijn single leven is. Ik zal een meewarige blik krijgen met een onhandige knuffel of een harde klap op mijn schouder en ‘Jij krijgt ook een leuke man hoor, dat weet ik zeker.’ En dan roep ik te enthousiast: ‘Groetjes aan je vriendin hé.’ Ik WIL helemaal niet dat die vriendin de groetjes van mij krijgt.

Toch voel ik kennelijk even die noodzaak, om te laten weten hoe cool ik overal onder ben. Dat ik pleisters op mijn knieën plak en dan gewoon een rokje aan doe. Kijk, ik schaam me er niet voor. Je ziet het al bijna niet meer, zeg ik dan stoer. Maar jodium prikt altijd.