Waar scheerschuim eigenlijk voor is

Ik zat in bad, gewoon in bad. En ik had een washandje in mijn handen. Terwijl ik een beetje voor me uit staarde, vulde ik die met water, liet hem leeglopen, in verschillende hoeken, met veel en met weinig water en sop. En ineens moest ik denken aan hoe leuk ik dat vroeger vond. Spelen met water. Niet eens met speelgoed (hoewel heel vroeger vast wel) maar gewoon met wat er in de badkamer stond. Toen heb ik het lege shampoo flesje gepakt. Een leeg plastic zakje en een bus met douche schuim. En oprecht, dit waren een paar geweldige minuten. Er zit nu wel schuim op het plafond. Als iemand hier naar vraagt, heb ik geen idee hoe dat daar komt.

Spelen. Wat zijn we het verleerd soms. Terwijl ik zo gelukkig was vroeger, als ik speelde. En het wordt wetenschappelijker steeds harder gemaakt dat dit voor ons volwassenen ook heel gezond is. Er zijn volwassen kleurboeken, scrapbooking is een ding (wat eigenlijk ook gewoon knutselen is) borduren is hip en ga zo maar door.  Niemand lacht je uit als je een spelletjes avond voorstelt  en zelfs puzzelen is geoorloofd. We mogen als volwassenen best spelen en zijn dan ‘in touch with our inner child’ als het in een bepaald mindful kader past.  Maar laten we eens uit dat kader gaan. Want laten we eerlijk zijn, als je echt terug gaat naar wat je het aller liefste speelde vroeger, was dat niet mandala’s kleuren toch, of wel?

Ik had veel speelgoed en minstens één Barbie droomhuis maar herinner me de leukste middagen als ik speelde met iets dat daar eigenlijk niet voor bedoeld was. Zo heb ik een keer de beste gehokte dierentuin ooit gemaakt voor mijn diertjes met alle cassette bandjes van mijn vader, en hij had er veel. Ik kon zelfs de hoogte in. De meest simpele en geweldigste hutten bouwden we samen, door lakens over de stoelen te hangen en met wasknijpers aan het gordijn of de schuifdeur vast te maken. Ik vond het zo leuk als ik met mijn fantasie van alledaagse dingen iets heel anders kon maken, iets kon creëren. Een handspiegel met rijst erop wat een winter wonderland voor mijn poppetjes werd. Oude lapjes waar ik gala jurken mee maakte.

Toen ik nog op de groep werkte met kinderen tot een paar jaar terug, speelden we de hele tijd. Vooral dingen om te voelen, die geluid maakten en konden bewegen waren populair.  We hadden kinetisch zand en allemaal verantwoord sensopathisch materiaal. Maar er was één favoriet bij de kinderen en bij mijzelf: spelen met scheerschuim. Dat vonden die kinderen fantastisch, want het voelt echt heerlijk en maakt enorm veel troep als je dat wilt. Als je dit nog nooit gedaan hebt, bij deze een huiswerkopdracht: koop voor een euro een bus scheerschuim en schoonmaak handschoentjes (die hele dunnen plastic latex dingen zijn perfect) of boterhammen zakjes. Je kan er nog kleurtjes in knallen (verf) voor een visueel en creatief effect maar dat is zeker niet noodzakelijk. Spuit de scheerschuim op je handen en in de handschoenen en plastic zakjes. De handschoenen trek je dus niet aan, dit is gewoon een leuke vorm voor je schuim. De kinderen konden een half uur met dromerige ogen in de handschoenen knijpen. En ik word hier dus ook helemaal zen van, het voelt gewoon echt chill. Je kan er een water element aan toevoegen als je wil. Als je in een baldadige bui ben, klap je je handen tegen elkaar aan, met het schuim ertussen. Overal vlokken (en zo weer opgeruimd). Moet je alleen een excuus klaar hebben als iemand je vraagt waarom er schuim aan je spiegel en douche gordijn hangt. Ik heb scheerschuim altijd verkeerd gebruikt zo blijkt.