Meedenken

Vrijdag middag kwamen we aan in Friesland om een paar dagen de warme stad te ontvluchten. Ik had de ochtend een lastige casus voor werk afgerond en het was bijna tijd voor weekend. Toen kreeg ik een mailtje binnen dat niet te negeren was. Ik wist dat dit nog veel urgent werk betekende en ging zuchtend aan de slag. Ik kreeg niemand telefonisch te pakken en wat moest leek niet meer te lukken. Ik had iemand nodig met wie ik kon checken of ik alles had gedaan wat kon. Zo probeerde ik, bezwaard vanwege het tijdstip, een collega. Ze gaf aan dat ze voor mij nog wel beschikbaar was en dacht de hele casus stap voor stap met me mee. Ik voelde me rustiger worden; ik was niet meer alleen. ‘Ik laat mijn telefoon voor je aan’ zei ze. ‘Dan kan je straks als je klaar bent nog even je frustratie kwijt en dan lekker je weekend in.’