1. Bezinningsjaar

We gaan twee jaar terug.

Aan het begin van 2023 was ik er nog niet uit. Ik had sinds mijn dertigste verjaardag veel nagedacht over mijn kinderwens en ik dacht wel dat ik het wilde, in mijn eentje moeder worden. Maar het bleef een beetje haperen. Er waren dagen dat ik zeker wist dat ik het wilde en andere dagen was er volop twijfel. Er waren weken dat ik er niet over na wilde denken of dat ik er verdrietig van werd. Soms voelde het ook als een fijn idee om te kiezen om het niet te doen. Nu niet kiezen voor een vruchtbaarheidstraject en de biologische klok loslaten zou ook betekenen dat ik meer ruimte en tijd had om te wonen waar ik wilde, zonder na te denken of daar een kind paste of niet. Ik zou geld kunnen gebruiken voor mooie reizen of iets echt volledig voor mezelf, zonder te hoeven sparen voor behandelingen en een toekomst met een kind. Ik zou mijn droom om te schrijven kunnen waarmaken en ergens een paar maanden op een fantastische plek met een laptop mijn boek af schrijven. Vooral zou ik dan de druk kunnen loslaten; de druk van de tikkende tijd en het gevoel dat mijn leven meer op orde moest zijn dan het nu was.

In januari 2023 besloot ik om mezelf een jaar de tijd te geven. Om na te denken en vooral eigenlijk te voelen wat ik nu precies wilde. Mijn kinderwens te ontrafelen; soms wist ik niet goed wat van mijn wens echt intrinsiek van mezelf was. En wat van deze wens gedreven werd door het sociaal geaccepteerde beeld en de logische vervolg stap voor een vrouw van mijn leeftijd. Soms voelde het alsof mijn leven alleen compleet en succesvol zou zijn met een koophuis met een tuin, een leuke man met twee lieve kinderen en een golden retriever. Wilde ik ook een kind zonder dat plaatje? Of zou ik gewoon op zoek kunnen gaan naar een tof huur huis met een balkon en een beagle kunnen nemen? Had ik tijd nodig om afscheid te nemen van dit perfecte plaatje en moest ik mezelf toestaan om te rouwen om de toekomst die ik eigenlijk had gewild? Of was een kind, ook als dit alleen zou zijn, echt mijn grote wens? En zou het zijn wat ik wilde binnen de mogelijkheden die ik had? Met het huis wat ik kon huren in Amsterdam en met het werk dat ik doe?

Ik zag mezelf al alleen met een huilbaby op een krap flatje op 8 hoog, sjouwen van werk naar de kinderopvang, met boodschappen op een kapotte fiets, terwijl het huis schoon moest. Zou ik dat willen? Voor mezelf en voor een ander? Ik wil een liefdevol thuis voor een kind. Dat is het allerbelangrijkste. Een plek waar hij of zij zich veilig voelt, gezien wordt en liefde voelt. In elk geval één warme en beschikbare ouder. Zou ik dat kunnen bieden als ik in mijn eentje voor een kind moet zorgen, een huishouden zou moeten bestieren en veel moet werken om de huur te kunnen betalen? Of zou ik moe, ongelukkig en afwezig zijn?

Goed, een bezinningsjaar dus. Een jaar dat ik nog niet hoefde te beslissen. Dat ik gewoon af en toe er over zou praten, lezen, nadenken. En dan zou misschien het antwoord wel komen.