2. Huis Paniek

Augustus 2023

We zitten samen op de bank, mijn zus en ik. Mijn hoofd maakt overuren, zij is moe. We hebben hoofdpijn van het huilen. Gisteren hebben we gehoord dat we ons huis uit moeten. Paniek. Het voelt eng en herkenbaar, weer iets heel groots waar we geen controle over hebben en wel mee moeten dealen. En het komt niet uit. We dachten dat we het komende jaar hier nog niet over na hoefde te denken en dan in onze eigen tijd iets nieuws konden zoeken.
Mijn plan was om nog een jaar of twee te sparen. Dan zou mijn zus zijn afgestudeerd, een baan kunnen vinden en misschien met een huisgenoot kunnen gaan wonen. Hopelijk zou ik dan iets voor mezelf kunnen vinden omdat ik wat eigen geld zou hebben. Maar nu gaat alles anders.

Dus mijn kinderplannen…
Misschien gaat dat nu gewoon niet.
We zullen moeten verhuizen en ik ben nu niet in staat om iets te kopen of een huis te bemachtigen in Amsterdam waar ik een kind kan opvoeden. Want als ik dat alleen wil gaan doen heb ik mijn netwerk nodig. En mijn netwerk is in Amsterdam. Ik ken de cijfers. Ik verdien teveel voor sociale huur en in de vrije sector zijn de inkomenseisen soms vier keer netto de huur. Ik kan niet in Amsterdam blijven. En als ik hier wel iets kan vinden zal dat te duur zijn dus moet ik lenen of een andere baan vinden en heb ik niet genoeg geld voor een mogelijke donor en zeker niet voor een kind.

Wat als ik het niet wilde?
Stel dat ik het nu los kon laten. In elk geval nu zou beslissen dat ik niet zwanger wilde worden via een donor. Dan zou ik altijd later nog kunnen kijken naar een andere manier om moeder te worden zoals via adoptie of pleegzorg. Maar dan zou er geen haast zijn. Dan zouden we nu gewoon met zijn tweeën een nieuw huis kunnen zoeken en was er geen tijdsdruk. Geen biologische klok die ik angstvallig voelde wegtikken. Dan hoefde ik nu niet te sparen voor behandelingen of een donor. Dat zou minder geldzorgen betekenen en geen paniek bij onverwachte kosten zoals wanneer de auto kapot gaat.  

Laat ik dat nu gewoon beslissen. Mezelf die ruimte geven. En dat was het. Een van de doorslaggevende momenten waarin ik met alles voelde:
NEEEEEEE.
Dan wordt het maar moeilijk. Dan is de timing maar kut. Dan is een volgend huis maar tijdelijk. Dan maar niet ideaal. Het voelde niet als willen, maar als moeten. Ik moet dit gaan doen. Dit ga ik doen. Lekker duidelijk.
Een beetje onpraktisch, misschien.
Maar wel een duidelijkheid waar ik naar verlangde.