Dus. De kogel was door de kerk. Na een lange periode van twijfelen, afwegen, en veel gemixte gevoelens, was
er nu duidelijkheid. Ik deelde dit met vrienden en familie en het voelde goed. Voor een paar maanden was dat
het. En toen ontstond langzaam de vraag; en nu? Ergens was ik toe aan een volgende stap.
Maar, wat kwam er nu eigenlijk?
Waar begin je, als alleenstaande vrouw? Dit wordt op school dan weer niet uitgelegd. Ik begon hierover te lezen en ik merkte dat ik heel veel dingen nog niet wist.
HOE ik dit wilde gaan doen bijvoorbeeld. Met een bekende donor, een onbekende donor? En als ik dat wilde, via een Nederlandse spermabank of een online buitenlandse spermabank?
Wilde ik de inseminatie via een kliniek of een ziekenhuis, of thuis, als dat zou kunnen? Geen idee.
Wat wel duidelijk werd was dat voor elke aanmelding bij een kliniek of een spermabank een verwijsbrief van de huisarts nodig was. Maar ja, dan zou ik dus al wel wat moeten beslissen. Ik vond alle keuzes die moesten worden gemaakt overweldigend. En ik blokkeerde.
Ik vond het confronterend om naar een huisarts te moeten gaan. Als stellen de beslissing nemen om te
proberen zwanger te worden begint het met hun samen, is het een intieme keus en is de volgende stap helder. En dat voelt toch hoe het hoort, en hoe ik dat het liefste zou willen. Ik had altijd verwacht dat dit was hoe het bij mij zou gaan. Dat mijn kind zou ontstaan met een romantisch verhaal en veel liefde.
En nu was de realiteit anders.
Gelukkig ging ik in deze periode een maand reizen en had ik tijd om alles rustig te laten dalen. Met mijn
vriendin in Thailand heb ik er veel over gepraat maar in die periode hoefden er nog geen beslissingen gemaakt. En was er ook genoeg afleiding zodat ik het even echt los kon laten. Door de letterlijke afstand lukte het daarna beter om weer in te zoomen.
Ik besloot om een eigen stappenplan te maken.
Dit deed ik door te onderzoeken; ik bekeek websites, luisterde podcasts, las artikelen en sprak met mensen die ook zwanger waren geraakt met een donor. Zo kwam ik erachter dat er voor spermabanken wachtlijsten waren tot twee jaar. Er zijn 8 spermabanken in Nederland en door de grote vraag wordt gewerkt met een postcodegebied. Als je in dit postcode gebied woont is het mogelijk om je aan te melden voor de wachtlijst. Voor mij was dit het AMC. Fijn, dat was in elk geval helder en zo hoefde ik niet uit 8 spermabanken te kiezen. Hier een verwijsbrief voor vragen was een goed idee, dan stond ik in elk geval op de wachtlijst. En ook als ik later een andere beslissing zou maken, kon ik er weer vanaf.
Daarnaast leek een logische stap om vruchtbaarheidsonderzoek te doen. Hier wordt bij elk fertiliteitstraject mee gestart. Ik was in de kliniek in Leiderdorp geweest bij het Kinderwens café en zij had goede ervaringen met deze kliniek. In de podcast die ik luisterde over dit onderwerp kwam diezelfde kliniek positief naar voren. Op de website stond dat er een mogelijkheid was om onderzoek te laten doen zonder een verder traject.
Langzaam ontstond er een plannetje: Naar de dokter en vragen om een verwijzing voor de spermabank van
het AMC en een vruchtbaarheidsonderzoek in Leiderdorp.
Het was gek dat dit was hoe mijn verhaal zou beginnen; met een doktersafspraak en verwijsbrieven.
En toch zou dit de start kunnen zijn van iets heel moois met veel liefde.
Mijn kinderwens 