7. Volwassen

´Scheur alsjeblieft niet uit´ fluister ik tegen de boodschappen tas in mijn handen. ´Alsjeblieft, hou nog even vol, we zijn bijna bij de auto.´ Daar sta ik weer, met een te volle Albert Heijn tas waarvan de handvaten langzaam beginnen te verkleuren door het gewicht. De eieren liggen gevaarlijk bovenop heen en weer te wiegen. En de sleutel van de auto is ergens diep, waardoor ik alles neer moet zetten terwijl ik ga zoeken en het is al een fragiel eco systeem. Soms scheurt de tas, kletteren de eieren en druipt de yoghurt. Soms gaat het goed maar ben ik gevaarlijk dichtbij. Of sta ik bij de kassa maar lukt het niet om te betalen en blijkt dat ik in de min sta en het nog twee weken duurt voor mijn salaris komt. Of heb ik al deze hindernissen overwonnen, pak ik de boodschappen uit en blijkt dat ik de rijst ben vergeten. Normale volwassen hebben een voorraad met rijst.

Het zijn deze momenten dat ik thuis kan komen, mijn spiegelbeeld aan kijk en me afvraag: Wat denk ik nou eigenlijk? Hoe denk ik in mijn eentje voor een kind te kunnen zorgen? Ik kan niet eens goed boodschappen doen.

Ik ben niet echt een ‘volwassene’. Ik doe wel dingen die ik vroeger volwassen vond, maar ik doe het stuntelend. Ik vergeet mijn huissleutels en dan moet ik door de regen met de tram (omdat ik ook mijn fiets en auto sleutels niet bij me heb) om naar het werk van mijn zus te gaan voor haar sleutels. Ik huur een auto op vakantie en kan het eigen risico niet reserveren omdat ik de pincode van mijn creditcard vergeten ben. Of het lukt me om de auto te huren maar dan blijf ik achter een steen haken zodat de voorkant eraf ligt. Soms is voor mezelf zorgen al niet te doen. Ik kan met griep op de bank liggen en mezelf Zo Zielig vinden. En bijna niet kunnen opstaan om thee te maken. Ik kan 5 uur slapen en me de hele dag brak voelen. Al mijn balkonplanten zijn dood. Is dat hoe ik zorg voor levende wezens? Ik krijg een boete omdat ik bij een tank per ongeluk ben doorgereden zonder te betalen. Mijn zus vraagt soms, als bij ons iets niet lukt of uren kost; ‘hoe doen andere mensen dit?’
Door een stiekeme gebruiksaanwijzing, denk ik wel eens. Of doordat ze gewoon beter zijn in volwassen zijn. Maar ik kies voor het antwoord: ‘Op dezelfde manier als wij. Alleen laten ze de foto zien wanneer het gelukt is.’ Dat is wel zo denk ik. Dat kan ik ook.

Hoe ga ik dit doen? Wat denk ik nou eigenlijk?

Ik denk aan mijn vader, die in mijn boek wel een echte volwassene is. Hij kreeg altijd weer de elektriciteit aan als de stoppen doorsloegen, had de brand meteen uit toen ik een kaars had omgegooid en wist wanneer ik moest uitzieken of wanneer we naar de dokter moesten. En we hadden altijd rijst. Maar ik kan me ook nog herinneren dat we naar de Eerste Hulp moesten omdat hij metaal schaafsel in zijn oog had. Hij had een fietsslot waarvan we het sleuteltje kwijt waren proberen open te zagen.

Nu heb ik een veiligheidsbril die ik voor elk klusje met een zaag, boor of schuurmachine, gebruik. Die fout maak ik dus niet meer omdat ik van hem heb geleerd hoe het niet moet.
Dus, denk ik aan alle dingen die mijn kind beter zal kunnen doen dan ik. Hij zal weten dat hij moet betalen als hij tankt, boodschappen heel over brengen naar de koelkast en rijst in de voorraad hebben.
Ik zal hem alles leren wat ik weet en soms ook hoe het niet moet.

1. Bezinningsjaar

2. Huis Paniek

3. Daar twijfel je helemaal niet over

4. Kinderwenscafé

5. Een stappenplan

6. Huisarts