10. Hoe ziet jouw jaar eruit?

Eerst waren mijn plannen nog een vaag concept voor in de toekomst maar inmiddels zijn het concrete doelen met een tijdspad geworden. Ik wist dat 2025 het jaar zou worden dat ik ging starten met behandelingen. Wat begon als een intieme wens en iets wat ik alleen besprak met de mensen dicht om mij heen is nu een logisch onderdeel geworden van mijn goede voornemens, vakantieplannen en werkperspectief. Dit maakt dat het nu sneller een gespreksonderwerp wordt, ook met mensen waarvan ik hun reactie niet in kan schatten. Zoals mijn nieuwe manager, mijn date en mijn oma van 92.

Online zat ik tegenover mijn manager.  Ik had haar pas twee keer gesproken sinds ik een paar maanden geleden bij dit bedrijf was gestart en we hadden een evaluatiegesprek van de eerste periode. Ze wist nauwelijks iets van mij en ik van haar maar ik had bedacht om in dit gesprek toch mijn plannen te benoemen. Door mijn omgeving werd me afgeraden om dit te vertellen; het hoefde niet en ik was het niet verplicht. En mijn eigen angst om het te bespreken: ik had nog geen vast contract.  Maar ik besloot dit wel te doen omdat ik hier open over wilde zijn en ik het een fijn idee vond dat zij de reden wist als ik me voor een behandeling moest afmelden op werk. Het gesprek begon zakelijk en toen ik dit vertelde zag ik op het scherm haar hele houding veranderen. Ze kreeg een grote glimlach en bedankte me voor mijn eerlijkheid.  Ze herkende van alles uit mijn verhaal uit haar omgeving en kende de procedure, kliniek en de donor website. Ze gaf aan dat ik voor een behandeling de hele dag vrij moest nemen om goed voor mezelf te zorgen en te ontspannen. Later kreeg ik nog een appje van haar; dat ze het zo stoer vond. Wat een opluchting. Mijn gok had goed uitgepakt.

Ik was met iemand aan het daten waarvan ik al merkte dat hij iets anders in het leven stond dan ik. Wat rechtlijniger, hij trok snel conclusies en was hier dan ook van overtuigd. Ik zag er daardoor geen lange toekomst in maar we hadden een paar erg gezellige dates, met yoga en jeux de boules en hij hield ook erg van eten. Dat ik niet biologisch at, was wel een minpuntje van mijn kant maar dit leek een overbrugbaar verschil. Tot de kinderplannen. Ik was toen minder ver in het proces en hij vroeg me op de vrouw af of ik er wel eens over dacht om alleenstaand moeder worden. Dus ik vertelde, met de kanttekening dat als ik nu iemand tegen zou komen dat ik mijn plannen zeker nog kon aanpassen. Hij stelde vragen over hoe het allemaal werkte. Ik had dit tijdens het daten nog niet eerder besproken dus was allang blij dat ik dit open had gegooid en hij niet het jeux de boules café was uit gerend. Maar later kwam hij hier op terug. Het was voor hem toch een afknapper, gaf hij aan. Ik liet daarmee zien dat ik geen man nodig had en dat vond hij moeilijk en ook niet echt aantrekkelijk. Het was gek om te voelen dat hij iets waar ik trots op was, zo negatief ervoer. Maar dit maakte wel meteen helder dat we geen match waren. Dat, en ik at dus ook niet biologisch.

Mijn oma was een beetje vergeten dat ik al bijna 36 was en toen ik dit zei vroeg ze of ik dan geen kinderen wilde. Dit onderwerp stond al op mijn agenda om met haar te bespreken dus ik was blij met het voorzetje. ‘Nou’ zei ik. ‘Eigenlijk wel. Maar ik heb natuurlijk geen vriend.’ ‘Ach, dat hoeft toch ook niet, kind’ zei ze. Nu was het een open doel. ‘Nee, precies. Dus daarom wil ik dit zonder een vriend gaan doen’ gaf ik aan. Ik legde kort uit hoe ik dit van plan was en besloot online spermabanken met Deens donorzaad nog even buiten beschouwing te laten. ‘Het moet wel even indalen hoor’ zei ze. ‘Maar ik ben wel modern, het is heel mooi dat het zo kan toch’ gaf ze aan. En ze vond het wel een beetje gek dat ik de man die mij zou helpen niet zou ontmoeten. Ze was even stil. ‘Ik vind het eigenlijk geweldig’ zei ze. Ik keek mijn moeder naast me aan, wat een opluchting. ‘Wat vind jij er eigenlijk van?’ vroeg ze aan mijn moeder. ‘Ik wist altijd al dat Nik kinderen wilde’ zei mijn moeder. Dus dit is een manier om te zorgen dat het lukt en dat gun ik haar met heel mijn hart.’ Oma knikte. Zo simpel was het dan ook wel weer. ‘Ik hoop dat ik dit nog kan meemaken’ zei ze. En daar zaten we, drie generaties. Mogelijk kwam er in de toekomst nog een vierde bij. ‘Ja, het moet nog wel even indalen’ gaf ze nog een keer aan. En tot slot: ‘Je laat me wel weten wanneer ik mag gaan breien he?’