Ik stond een half jaar op de wachtlijst en in juni 2024 was ik aan de beurt voor een intake in Leiderdorp. Ik zou dan bloedonderzoek en een echo krijgen. Dit is de standaard eerste stap in een vruchtbaarheidstraject om te zien of alles in orde is of dat er nog verder onderzoek gedaan moest worden.
In de aanloop van de afspraak was ik hier veel mee bezig geweest. Het was vooral een zorg dat voor het slapen gaan of in een onbewaakt piekermoment terug kwam; als alles maar goed zou zijn. Ik voelde spanning en angst dat ik zou horen zou zijn. Bijvoorbeelddat het zolang slikken van de pil negatieve effecten had gehad of dat ik geen eitjes meer over had. Maar het was ook een echte eerste stap in het traject en hier was ik ook aan toe. Dit zou me verder gaan helpen. En zelfs als er iets niet goed zou zijn zou dat worden uitgezocht. Dit weten was beter dan dat vage gevoel dat er wel iets wat mis kon zijn.
Mijn zus ging mee naar de kliniek. Dit hele kinderplan staat ver van haar en haar belevingswereld af maar ze zit in mijn team. Zij kan me kalmeren in elke stressvolle situatie. Zo kan ze me in de auto zelfverzekerd een verkeerde afslag laten nemen zodat ik niet in paniek raak op een rotonde. Ze kan me laten lachen als ik door een werkcrisis huilend op de bank zit door te zeggen dat ik me niet zo moet aanstellen. En ze gaat mee naar een spoedtandarts op een vrijdagavond terwijl ze zelf bang is voor de tandarts. Dus als er paniek is, wil ik haar dicht bij me in de buurt.
Voor een privé kliniek was het erg ziekenhuizerig. Met lange witte gangen, een balie waar je een parkeer muntje kreeg en steriele onderzoekkamers. Ook wel logisch natuurlijk, maar wij hadden het wat huiselijker verwacht. We kregen een papieren bekertje met water met het verzoek om de volgende keer een eigen beker mee te nemen. Toen we door de gang liepen waren er grote foto´s van een bonobo, chimpansee en orang oetan. Mijn zus fluisterde in mijn oor; ik had meer blije baby’s en minder apen verwacht. De wachtruimte was redelijk kaal, met op een tafel boekjes uitgestald met de titels; Mijn wondertje en Ons wondertje, gezinnen in verschillende samenstellingen op de voorkant getekend.
Doordat mijn zus mee was en we samenwoonden had de dokter de aanname gemaakt dat we het kindje echt samen zouden gaan opvoeden. Dat bemerkte ik toen ze voor de tweede keer zei hoe ‘bijzonder ze dit vond’. Dat hebben we even de wereld uit geholpen. Ik ging het echt alleen doen, met een betrokken netwerk waar mijn zus onderdeel van was, maar we zouden geen modern co-ouderschap aangaan. De dokter vroeg door over de kinderwens van mijn zus en ze antwoorde beleefd dat ze nu op deze leeftijd nog geen grote kinderwens had. Dat vond ik nogal zacht uitgedrukt. ‘Om nu te tegen een fertiliteitsarts te zeggen dat ik kinderen haat en niet snap waarom iemand ze ooit wil, voelt ook als vloeken in de kerk’ zei ze later lachend.
Ik had mijn zus gevraagd om bij de echo te zijn omdat er uitleg gegeven kon worden en ik het fijn vond om hier een extra paar oren bij te hebben. En, zo schepte ik op, ik had dit jaar al een echo gehad voor mijn blaas en dat stelde niks voor, ik had nu ook een t-shirt aan dat makkelijk omhoog kon. De dokter was vriendelijk maar zakelijk en stelde met uitgestreken gezicht vragen als; heb je wel eens een negatieve seksuele ervaringen gehad of heb je abnormale haargroei? Hierna was het tijd voor de echo. Misschien was ik naief geweest. Maar als de jaren Grey’s Anatomy en ER kijken me iets hadden geleerd, was het wel dat een echo gemaakt wordt op de buik, met een beetje gel en de tekst ‘dit kan wat koud aanvoelen’. Nu was het; ‘Trek je broek maar uit’ en zag ik hoe de dokter een behoorlijk grote staaf prepareerde met glijmiddel en een soort condoom. Zus en ik keken elkaar even verschrikt aan maar ze bleef toch gewoon waar ze stond; samen uit, samen thuis. Na de schrik bekomen,viel de echo zelf heel erg mee. Het zag er allemaal goed uit, alle onderdelen waren aanwezig en in de juist proportie en er was niks wat daar niet moest zijn. Bij elke; Dit ziet er prima uit’ ebde mijn spanning verder weg.
Opgelucht dat het zo goed was gegaan en met een parkeermuntje stonden we weer buiten.
Mijn zus zei droog; ‘nou, onze relatie is wel weer tot een dieper niveau gekomen vandaag.’
Mijn kinderwens 
😂
LikeLike