17. Wat ik niet wil

Ik zit op een site die nog het meest lijkt op een kruising tussen Tinder en bol.com. Alleen zijn de profielen van mannen met een kinderfoto en in plaats van een winkelmandje staat er een kinderwagentje. Er zijn allemaal soorten sperma rietjes van gewassen tot ongewassen (hoe werk dit dan?) en variërend in de motiliteit. Hoe hoger de motiliteit (snelheid van het zaad) hoe duurder. De prijzen komen in de buurt van mijn tweedehands auto. Mijn vriendin en ik hebben er een glaasje wijn bij terwijl we dit bekijken en we lachen er maar om, dat voelt het beste. Maar deze site, een internationale online spermabank, beangstigt me.
Is dit de manier waarop ik een kind wil?

De belangrijkste beslissing die ik nu moest maken, was wat voor een donor ik wilde gebruiken. Door de wachtlijsten voor Nederlands donor sperma van meer dan twee jaar zag ik dit niet als een optie. Daarin bleef een donor via een online sperma bank of een bekender donor over.
Dit beslissen vond ik mega ingewikkeld en soms voelde het alsof ik maar niet vooruit kwam.
Maar toch kwam ik kleine denkstapjes verder door hier veel over te praten. Met vrienden die mijn gedachtes uitdaagden. Met mannen waarvan ik wist dat ze een kinderwens hadden en soms ook geïnteresseerd waren in het doneren van sperma. Met vrouwen die een donor hadden gebruikt om zwanger te worden. Met vrijgezelle vrouwen die eenzelfde wens hadden als ik. Het was fijn te merken dat heel veel mogelijk is en dat iedereen uiteindelijk wel een constructie vind die bij hem of haar past. Dit gaf me een gevoel van ruimte. Als ik kon voelen wat ik wilde, was het goed.
Dus ik hoefde alleen maar te vinden wat bij mij paste, makkelijk toch?
In dit proces mijn eigen gedachtes over mijn gevoelens loslaten, was een behoorlijke opgave. Gedachtes als; wat een egoistisch gevoel of; dat is echt een onrealistisch idee. Ik probeerde toe te laten wat kwam en hier geen oordeel over te hebben. En had soms mensen nodig die dit nog even tegen mij zeiden: elk gevoel is goed!

Dus daar ging ik weer in mijn onderzoeksmodus: Ik schreef mijn gedachtes en gevoelens op na gesprekken. Ik maakte mindmaps. Lijstjes met voor en nadelen. Ik las artikelen en luisterde podcasts.
En ik kwam vooral verder door soms sterk te voelen: dit wil ik niet.

Een van de dingen die ik niet wilde was een gevoel van afhankelijkheid naar een man die zijn eigen kinderwens nog niet helemaal helder had. In mijn gesprekken met mannen met een kinderwens of een interesse om mij te helpen bij het vervullen van mijn wens, merkte ik dat deze mannen over het algemeen nog niet helemaal helder hadden wat ze nou wilden. En dat ik dit in gesprek best ingewikkeld vond, vooral ook omdat ik alles zo helder voor me zag. Het voelde als een ‘zwabberende kinderwens’; ergens wel iets willen, het idee van een kind in het leven fijn en mooi vinden maar nog niet helemaal helder wat voor een rol ze zouden willen vervullen. Dat is natuurlijk ook lastig, je praat over een hypothetische situatie.
Maar ik voelde hier iets bijzonders bij: Ik wil eigenlijk dat hij geen rol heeft in het leven van mijn kind.
Ik wil niet afhankelijk zijn van een man en zijn veranderende gevoelens ten opzichte van mijn kind. Want als dit in een gesprek hierover al niet helemaal duidelijk is, hoe is dit straks dan in het echt? En laten we eerlijk zijn, mijn kind zal fantastisch worden. Dan wil hij daar toch misschien wel ineens de vader van worden?
En daarin voelde ik een soort blokkade: dat wil ik niet!
Hierdoor werd het voor mij  steeds duidelijker dat ik het als een voordeel zag om in mijn eentje verantwoordelijk te zijn voor mijn toekomstige kind en zelf de beslissingen te maken die hierbij hoorde. Op mijn manier, met gesprekken, erover lezen, erover schrijven, mindmaps en lijstjes.