35. Wat een bevalling

Terwijl ik mijn bevalplan uitprintte en in een mapje stopte vroeg ik me af wat ik hiervan daadwerkelijk zou gaan uitvoeren. Voor mij was het volgen van een bevalcursus, met de vriendin die bij de bevalling zou zijn, en het maken van een bevalplan een goeie manier om voor te bereiden. Om een beetje iets te leren over alle scenario´s die er waren en een idee te krijgen over wat ik graag zou willen en wat niet. Het liefst zou ik in een bevalkamer van het ziekenhuis bevallen, met mijn vriendin, mijn kraamverzorgster en verloskundige. Ik heb graag de controle en vind het fijn om voorbereid te zijn. Maar, zo heb ik geleerd; je kan alle ademoefeningen van de wereld kennen maar dat word toch lastig als je kotsend een wee op moet vangen. Een bevalplan is geschreven om ook weer los te laten en dat was precies wat er bij mij nodig was.

In de poule had ik gewed op twee weken te vroeg maar hoe dichter we bij de uitgerekende datum kwamen hoe meer ik voelde dat het later zou worden. Er was af en toe een krampje maar verder leek er nog weinig te gebeuren. Op 22 januari waggelde ik over de markt met mijn vriendin die bij de bevalling zou zijn, op zoek naar gordijnstof. Ik kon nog wel gordijnen maken voor de kinderkamer. Met de tram naar huis en een tas vol dipjes en lekkere broodjes mee, want mijn zus kwam eten en dan hoefde ik de komende dagen niet aan boodschappen te denken.

Om half 7 die nacht braken mijn vliezen. Ik had bedacht dat ik nog wel even kon douchen, het vruchtwater kon opdweilen en daarna maakte ik mijn zus wakker en stuurde mijn vriendin een appje.
Mijn verloskundige kwam en het werd snel duidelijk dat we toch naar het ziekenhuis moesten omdat het vruchtwater niet helder was. Mijn zus besloot mee te gaan, want ze was er toch al. Ik had zelf een lichte voorkeur voor OLVG Oost, omdat ik daar zelf geboren ben. Daar was uiteindelijk geen plek, maar we konden wel terecht bij het BovenIJ ziekenhuis, een kwartiertje rijden.
Soms gaan de dingen zoals ze moeten gaan en in dit geval bleek dat kwartiertje later erg relevant.
De bevalling ging anders dan ik had gewild of had gehoopt.

Vooral de combinatie van de weeën-opwekkers en de ruggenprik die niet goed werkte maakte dat ik binnen een paar uur wanhopig was van de pijn. Kotsend en met het vruchtwater wat maar langs mijn benen bleef stromen (in de series is dit toch niet zo?) huilend dat ik het niet meer trok, voelde ik me niet de powervrouw die ik dacht te zijn. Toen de tweede ruggenprik werd gezet voelde ik even verlossing en het perenijsje smaakte heerlijk. Maar daarna kreeg ik snel koorts wat resulteerde in een te hoge hartslag voor mijn kindje en een spoedkeizersnede.

En toch kan ik terugkijken op een goede bevalljng. Het personeel van het BovenIJ was fantastisch. Met vragen als; ‘Wat uit je bevalplan kan nog wel?’ en ‘Wil je afleiding of uitleg?’ maakte ze al het verschil. Mijn favoriete zuster zei; ‘Ik zie dat je teveel pijn hebt door de ruggenprik heen en dat wil ik niet voor je. Ik ga overleggen en we komen met een plan’.

Ik voelde me gehoord en al liep alles anders, ik bleef het gevoel van regie houden.
Mijn topteam van verloskundige, zus en vriendin maakte het zelfs nog gezellig. Ze creëerde een coconnetje om mij heen waarin het alleen ging om mij en mijn behoefte. Ik kreeg wanneer ik wilde snacks en drinken, mijn zus wreef over mijn rug bij elke wee. En mijn vriendin, manager voor haar werk, was on top off it! Door de juiste vragen te stellen en te zorgen dat ik alles begreep. Elke keer als er iemand binnenliep was zij scherp en vroeg of het ook anders kon en wat het effect was van deze beslissing. Soepel meebewegen met elke verandering en hop een masker en blauw outfit aan voor de OK. Vriendin en zus lieten me lijstjes maken met wat ik allemaal moest regelen voor mijn herstel als ik toch een keizersnede kreeg. Als ik zei; ‘ik kan dit niet’, kreeg ik het lieve antwoord; ‘je doet het al’.
Uiteindelijk voelde het hierdoor alsof het toch ging zoals ik wilde. Ik heb weinig paniek en spanning gevoeld, terwijl dat er echt had kunnen zijn.

En twaalf uur later was Lena daar.
Om 19.07, tegen het plastic scherm van het operatie doek gedrukt, zag ik mijn meisje voor het eerst. Er is de exemplarische foto van mijn vriendin die verliefd Lena vasthoudt terwijl ik ernaast lig te spugen in een bakje.
Maar ze was er. Helemaal gaaf, met een bos vol donker haar. Nieuwsgierige, grote ogen die de wereld in keken. Fantastisch, onvoorstelbaar en echt een klein groot wonder.
Om 22.00 bestelden we pizza. Euforisch viel ik aan en zei tegen mijn vriendin en zus; ‘HOE lekker is deze pizza?’ Ze keken me lachend aan; ‘Hij is prima Nik.’
Maar het was toevallig wel de beste pizza die ik ooit had gegeten. Want Lena was er.