37. Dag 8

Dag 8

Mijn brievenbus stroomde vol met kaartjes en kadootjes en mijn telefoon met lieve appjes. Maar bij mij gebeurde wat anders.

Dag 8. De laatste dag van de kraamweek. Mijn kraamverzorgster had nog wat verlening gekregen maar mijn vriendin zou haar spulletjes gaan pakken en eindelijk haar zoon weer gaan knuffelen.
Ze mocht ons achterlaten, het was goed zo.
Mijn zus zou taartjes gaan halen zodat we deze week feestelijk konden afsluiten en dit moment konden vieren.
Ik stond op om koffie te zetten en zei trots dat ik dit nu kon en ook één keertje voor mijn vriendin en kraamverzorgende wilde doen.

En toen ging het mis. Ik verloor een gigantisch bloedstolsel en het leek alsof er een bloedkraan was open gesprongen. Het bleef maar stromen. Ik begreep niet goed wat er gebeurde en realiseerde me pas hoe ernstig het was toen ik mijn kraamverzorgster hoorde bellen dat de ambulance met spoed moest komen.
Het ging snel en langzaam tegelijk en ik registreerde een paar dingen;

Hoe ik op bed word gelegd. Overal bloed. Het gespannen gezicht van mijn kraamverzorgster. Lena, huilend in de andere kamer en hoe ik werd terug geduwd op bed omdat ik er niet heen kon.
Mijn vriendin met Lena in haar armen; ‘Het komt goed Nik, ik zorg voor Lena, laat jij nu voor jezelf zorgen.’
Ze gaf me een kus bij de deur, zei dat ze van me hield en me zo weer zou zien.
De lift deuren gingen dicht en ik wist dat we allebei huilden.

En dan, hoe ik weg reed van Lena. Door de deur, de lift, de straat op, een ambulance in.
Het voelde fysiek onmogelijk en ondragelijk om verwijderd te worden van mijn kleine meisje. Wat kan een moederhart groeien in 8 dagen. In de ambulance registreerde ik dat het bloeden niet stopte.
Mijn breekpunt. Ik verwoorde mijn angst aan de ambulancebroeder maar hij kon alleen zeggen dat ze alles deden wat ze konden doen. Verbreek even het protocol en lieg dat het goed komt, denk ik. ‘We zijn met zijn tweetjes’ hoor ik mezelf mompelen.

Ik hoorde ze overleggen, dat 14 minuten naar het ziekenhuis te lang duurde en dat er een team moest klaar staan. De sirenes gingen aan. Mijn paniek vlamde terwijl we door de stad scheurden.

Ik zie een parallel universum waar mijn zus, vriendin en ik taart eten met Lena tegen me aan. Mijn zus. Lena. Ik moet naar ze toe.
Dit is niet hoe het gaat, zei ik streng tegen mezelf. Ik ga niet dood. Ik zie ze echt zo weer. En dan gaan we zoveel taart eten.

En gelukkig en zo ontzettend dankbaar, zo liep het ook.
Ik werd, precies een week na mijn bevalling, hetzelfde ziekenhuis ingereden en ben fantastisch geholpen.
Ik stabiliseerde snel en na een operatie en twee bloedtransfusies kwam er weer kleur op mijn wangen.
Mijn dorp was er, voor mij en Lena. In het ziekenhuis, dag en nacht.
En twee dagen later kwamen we thuis in een schoon, fris huis, wat naar versgebakken scones rook.
Zondag avond zat ik met mijn zus op de bank een spinazie lasagne te eten met Lena tussen ons in en was alles goed.

Dag 8 hoort bij ons verhaal. Daar ben ik lang boos over geweest maar dat kan ik niet herschrijven. We kunnen wel meer warme, dankbare en blije dagen erbij blijven maken want die zijn er gelukkig zoveel meer.