Dag 8 Mijn brievenbus stroomde vol met kaartjes en kadootjes en mijn telefoon met lieve appjes. Maar bij mij gebeurde wat anders. Dag 8. De laatste dag van de kraamweek. Mijn kraamverzorgster had nog wat verlening gekregen maar mijn vriendin zou haar spulletjes gaan pakken en eindelijk haar zoon weer gaan knuffelen. Ze mocht ons... Lees verder →

De eerste nacht in een halfdonkere ziekenhuiskamer. Als ik mijn ogen open doe zie ik mijn zus in mijn paarse Takkie-pyjama. Ze wiegt Lena, nog maar een paar uur oud, zachtjes in haar armen. Ik, met een gezicht vertrokken van de pijn, schuifelend door de kamer. Naar de wc een overwinning, de beloning is om... Lees verder →

Terwijl ik mijn bevalplan uitprintte en in een mapje stopte vroeg ik me af wat ik hiervan daadwerkelijk zou gaan uitvoeren. Voor mij was het volgen van een bevalcursus, met de vriendin die bij de bevalling zou zijn, en het maken van een bevalplan een goeie manier om voor te bereiden. Om een beetje iets... Lees verder →

Mijn blog liep bewust een paar maanden achter en ik had eigenlijk gedacht dat ik in mijn verlof lekker veel zou gaan schrijven. Want wat zou ik in godsnaam anders gaan doen met al die vrije tijd als ik niet meer zou werken? Gelukkig blijkt dat hormonaal allemaal voor je geregeld. Waar ik dacht dat... Lees verder →

Ik heb absoluut niet met twaalf weken gewacht om mensen te vertellen dat ik zwanger was. De eerste weken heb ik het goed kunnen beperken tot mijn beste vrienden en familie en een paar directe collega's. Daarin hield ik vooral aan; ik zou het jou ook willen vertellen als het niet goed gaat binnen de... Lees verder →

In het begin van mijn zwangerschap heb ik het veel moeten zeggen: 'Ik ben alleen' of 'ik doe het zonder partner.' Bij de verloskundige, die aangaf die week nog een andere vrouw in dezelfde situatie gesproken te hebben. Maar, zo had ze verontschuldigend gezegd, het aanmeldformulier was nog een beetje ouderswets waardoor je niet kon... Lees verder →

Het is een warme dag en ik heb voor mijn werk met een team de hele dag training in een ruimte zonder ventilatie. Eigenlijk verdien ik al een applaus omdat ik op de fiets ben gekomen. Want van fietsen word ik misselijk. Net als een beetje doorlopen, trappen lopen, benauwd weer en twee uur niet... Lees verder →

Het was een gekke gewaarwording dat iets waar ik jaren mee bezig was, naar toe werkte en wat mij maakte levens beslissingen rond een huis en werk te nemen, nu dan echt begonnen was.Ik was redelijk planmatig te werk gegaan. Met een tijdlijn, to do´s en doelen. Het  voelde super fijn en gestructureerd om alles... Lees verder →

Ik ben zwanger. De eerste en tweede test lieten allebei hetzelfde zien maar ik bleef verwonderd. Ik maakte een foto van het schermpje zodat ik, ook toen de uitslag na 24 uur verdwenen was, ik echt zeker wist dat er ‘Zwanger’ had gestaan.Je kon nog niks zien. Ik voelde nog weinig. Was het dan echt... Lees verder →

Na de inseminatie op 4 mei, hoefde ik alleen nog maar te wachten. ´Gewoon´ door te gaan met de dagelijkse dingen, naar werk gaan, boodschappen doen, alsof er niets aan de hand was. Terwijl mogelijk ALLES anders was. Maar dit was een beetje een te groot concept in mijn hoofd. Ik kon me niet voorstellen... Lees verder →

Het ging gebeuren. Op een echo had ik kunnen zien dat er een ´mooi eitje´ aan het rijpen was. Wanneer ik nu een positieve ovulatietest zou hebben, mocht ik dit meteen doorgeven aan de kliniek om een afspraak te maken. Ik ging ervan uit dat het op maandag of dinsdag zou zijn. Ik had het... Lees verder →

In april liep ik door het bos en probeerde alle tegenstrijdige gevoelens een beetje te ontwarren. Over ongeveer een week zou ik mogen beginnen met de eerste behandeling. Ik vond het spannend, en had er zin in. Wat had ik hier naar uit gekeken. En aan de andere kant; het ging me te snel. Had... Lees verder →

Op de avond van mijn donorfeestje had ik een verrassende voorkeur gevoeld voor de tweede donor. De stem raakte me ineens en sommige antwoorden die me eerder niet waren opgevallen kon ik nu echt waarderen. Hij had een lieve, bescheiden brief waarin hij zich richtte naar de wensouders en naar het toekomstige kind. Ik voelde... Lees verder →

Terwijl mijn vriendinnen en zus de profielen van de donors in duo’s aan het doornemen waren, liep ik een beetje rond, maakte drankjes en luisterde mee met de gesprekken. Ik kende de profielen goed maar het leuke was dat ik nu hele andere dingen opmerkte door de ogen van mijn vriendinnen. De tweede donor gaf... Lees verder →

Ik had drie donorprofielen uitgezocht en de tafel lag bezaaid met stiften en Nijntje post-its. Ik zat thuis aan tafel met vier goeie vriendinnen en mijn zus en we hadden lekker gegeten, een cocktail in onze hand en twee computers paraat. Dat was de setting van mijn ‘donorfeestje’. De vrouwen aan tafel kenden mij allemaal... Lees verder →

Deze is wel lang, maar zijn brief is een beetje saai. Er staat dat hij geen werk heeft maar niet voor hoelang. Misschien is hij al wel jaren werkeloos, en hoe komt dat dan? Van deze krijg ik de indruk dat hij heel jong is, zijn ouders zijn in de 50 en hij is net... Lees verder →

Het kon de afgelopen jaren voelen als een lang mentaal proces waarbij een volgende stap soms lang duurde. En aan de andere kant voelde het alsof elk gesprek, elk denkproces en de bewuste pauzes van het denken, allemaal een essentieel onderdeel waren van het grotere geheel. Ook processen die hier naast liepen en niet zo... Lees verder →

Vorig jaar na de zomer voelde ik me een beetje vast. Ik had in mijn hoofd om het volgende kalenderjaar te beginnen aan behandelingen maar daar was ik nog niet. In deze periode kon het soms voelen alsof de dagen en weken voorbij vlogen zonder dat ik ermee bezig was. En ik belangrijke tijd verloor... Lees verder →

Op de achtergrond bleef ik bezig met de beslissing die voor me lag; het hele HOE van het plan. Daarvoor hoefde ik alleen maar te vinden ‘wat bij mij past’.  Soms kwam ik een stapje verder door te ervaren wat ik niet wilde.Ik gaf mezelf de tijd om te beslissen, te twijfelen en van gedachten... Lees verder →