6. Huisarts

Nu ik wist dat ik een verwijzing wilde naar de spermabank in het AMC en naar de kliniek in Leiderdorp, hoefde er nog maar één ding; de dokter bellen.
Het was begin december 2023 en ik wilde graag voordat het jaar om was een afspraak. Het stond op mijn to-do lijstje voor maandagochtend, alleen kwam er net een werkcrisis tussen en daarna moest ik een vergadering in. Op dinsdag werkte ik op kantoor en ik wilde wel ergens rustig kunnen bellen. Ik had me voorgenomen dit in de auto te doen maar toen belde net een collega. Op woensdag, mijn  vrije dag, had ik echt tijd genoeg maar het was zo lekker weer dat ik daar wel even van moest genieten. Ik reed naar het strand en heb gewandeld en kwam vervolgens te laat thuis om nog te bellen. En zo ging de week om.
Een vriendin vroeg wanneer ik een afspraak had, ik gaf aan dat ik nog niet had gebeld. En dat ik eigenlijk ook niet wist waarom ik niet had gebeld. ´Misschien hoef je er niet eens naar toe´ zei ze. ´Je weet welke verwijzingen je wilt toch?’ vroeg ze. Ik antwoorde; ‘Ik heb sowieso een afspraak nodig omdat ik ook moet gaan stoppen met de pil.’

En hier zat een probleem.

Vroeger op de middelbare school had ik altijd heel erg veel last van mijn ongesteldheid, zo veel buikpijn dat ik niet naar school kon. Ik heb toen verschillende onderzoeken gehad maar er werd niks gevonden. Ik ging aan de pil, de pijn werd dragelijk en dit heb ik langer dan 15 jaar volgehouden. Maar ik bleef altijd het gevoel houden dat er iets mis zou kunnen zijn, dat de heftige pijn echt door iets anders kwam.
En nu gingen de pieker radertjes weer draaien. Wat als ik met de pil zou stoppen en de pijn zou weer zo heftig worden dat ik niet zou kunnen werken of überhaupt functioneren. Wat als ik verder onderzoek nodig had en er zou blijken dat er al jaren iets mis was? En ik dat had kunnen voorkomen als ik er eerder bij was geweest? Wat als ik te laat ben?
Dus durfde ik de dokter niet te bellen.
De wat- als scenario’s hadden niet zoveel zin, zei ik tegen mezelf. En in elk geval, wat er ook ging gebeuren; was de dokter dus belangrijk. Even doorzetten; ik kon dit best regelen.

Maandag belde ik met een kop koffie als beloning naast mijn telefoon. Ik werd in de wacht gezet en zou terug gebeld worden. Met het geluid aan vertelde ik tijdens elke werkafspraak dat ik mogelijk gebeld zou worden. Dat gebeurde niet. Dinsdag zat ik ramvol met afspraken en had ik echt geen tijd om tussen werk te bellen. Woensdag scheen de zon weer de kamer in maar toch zette ik een muffin en koffie voor mijn neus en belde weer. Het lukte meteen om een afspraak te maken voor de week daarop.
De week erna had ik op woensdag ochtend mijn afspraak bij de dokter.
En stond ik 10 minuten later weer buiten.
Ze stelde een paar vragen over mijn kinderwens, concludeerde dat ik er goed over na had gedacht en vroeg niet verder. Ze zou me op beide wachtlijsten plaatsen die ik wilde. Ze raadde me aan om een paar maanden voor mijn afspraak bij de kliniek met de pil te stoppen. Een cyclus kon elke vijf jaar veranderen en het was daarom niet gezegd dat ik weer zo veel pijn zou hebben. Ik kon naproxen slikken als het wel erger werd. Er was nu geen indicatie voor verder onderzoek en het zou wel goed komen, ze wenste me veel succes.

Dat was het dan. Ik heb lekkere koffie en een taartje gehaald. Voor mijn suiker en cafeïne inname was dit proces niet goed geweest maar ik was wel weer een belangrijke stap verder. Er was geen grote opluchting en de zorgen waren nog niet helemaal weg. Maar ik voelde me wel stoer: Ik had dit geregeld, de eerste stap was een feit. En de rest kwam later wel weer.