36. Een week in beelden

De eerste nacht in een halfdonkere ziekenhuiskamer. Als ik mijn ogen open doe zie ik mijn zus in mijn paarse Takkie-pyjama. Ze wiegt Lena, nog maar een paar uur oud, zachtjes in haar armen.

Ik, met een gezicht vertrokken van de pijn, schuifelend door de kamer. Naar de wc een overwinning, de beloning is om weer te liggen.

Een klein, kwetsbaar meisje in een veel te grote autostoel. Op weg naar huis.

De auto die de straat in draait. Mijn kraamverzorgster naast ons. Op straat staan mijn zus en mijn vriendin al op ons te wachten.

De eerste ontmoeting met opa en oma. Zachte blikken en het eerste vasthouden van hun kleindochter.

En heel veel heerlijk eten.
Ontbijt op bed, warme appeltjes met kaneel.
Dadels met chocola en roze muisjes.
Op de eerste avond thuis verse zalm van de visboer.
Een sushiavond met alcoholvrije bubbels en een mooi gedekte tafel, omdat er iets groots te vieren valt.
Verse tiramisu. Carbonara. Alles waar ik tijdens mijn zwangerschap naar had verlangd.
Mijn zus maakt er een sport van. Ik hoef maar te zeggen: “O, tiramisu…” en even later staat het voor mijn neus.
Ik leer mijn vriendin wat een een sop-ei is: een zachtgekookt eitje met soldaatjes van brood om in te dopen.
Later maken we een borrelplank die veel te vol is, precies zoals het hoort.

Beelden van mijn vriendin, elke nacht weer. Ze verschoont Lena, schrijft de tijd op de luier, legt haar bij mij om te voeden en stopt haar daarna weer voorzichtig terug in haar bedje met de woorden
“Ik zie jou morgenochtend weer.”
Ze laat mijn bange gedachten er zijn. De wanhoop van een nacht waarop ik alleen maar denk: ik moet nu echt slapen. Ze probeert niets weg te nemen, alleen met me mee te dragen.

Mijn vriendin en ik op de bank. Het beetje melk dat ik met zoveel moeite heb gekolfd, ligt uitgespreid over de grond. Ze slaat haar armen om me heen terwijl ik huil.

Een tafel vol geboortekaartjes. Stapels post. Pakketjes met lieve briefjes.

Lena, die haar ruggetje krom trekt en begint te huilen zodra mijn borst in de buurt komt.
En daartussen, als kleine lichtpuntjes, een paar seconden waarin het wél lukt.
Lena, na een flesje. Haar armpjes ontspannen over elkaar, slapend op mijn borst. Alsof de wereld even helemaal klopt.

Een warm huis van 20 graden, schoner dan ooit. In elke kamer bakjes. Met flesjes, thermometers, water en crackers. Overal alles binnen handbereik.

Mijn kraamverzorgster, iedere ochtend op de rand van mijn bed. Samen nemen we de nacht door. Wat ging goed, Wat was moeilijk. Hoe gaan we het vandaag doen.

Kleine stapjes door het huis. Mijn lichaam dat zo veel meer kan dan ik dacht. En steeds de balans zoeken tussen rust nemen en voorzichtig blij zijn met hoe snel dit herstel gaat.